سخنان اخیر حدادعادل را میتوان تلاشی برای تبیین مهمترین پیام بیانیه رهبر انقلاب درباره تفاهم ایران و آمریکا دانست؛ پیامی که نه در دام خوشبینی به آمریکا میافتد و نه در دام نفی اصل مذاکره. او تلاش کرد نشان دهد میتوان هم به آمریکا بیاعتماد بود، هم مذاکره کرد و هم از تیم مذاکرهکننده حمایت نمود.
به گزارش اکوایران به نقل از تابناک، اظهارات حدادعادل بیش از آنکه دفاع از یک توافق یا یک جریان سیاسی باشد، تبیین یک راهبرد کلان بود؛ راهبردی که بر اساس آن، مذاکره نه نشانه ضعف بلکه ابزاری برای تأمین منافع ملی تلقی میشود. او با اشاره به اینکه رهبر انقلاب اجازه مذاکره را صادر کردهاند، عملاً به این برداشت پاسخ داد که هرگونه گفتوگو با آمریکا الزاماً به معنای عقبنشینی از اصول نظام است.
نکته دوم در سخنان او، تفکیک میان «بیاعتمادی به آمریکا» و «مخالفت با مذاکره» بود. حدادعادل یادآوری کرد که رهبر انقلاب از ابتدا نسبت به طرف آمریکایی بدبین بودهاند و حتی در بیانیه اخیر نیز تصریح شده که توافق حاصل شده، الزاماً همان چیزی نیست که مطلوب جمهوری اسلامی بوده است. با این حال، همین نگاه انتقادی مانع از آن نشده که مسیر مذاکره برای تأمین منافع کشور دنبال شود.
بخش مهم دیگری از سخنان حدادعادل به تجربه برجام بازمیگشت. او با مرور فضای پس از توافق هستهای در سال ۱۳۹۴، از «ذوقزدگی» برخی مسئولان و رسانهها انتقاد کرد و هشدار داد که نباید همان تجربه تکرار شود. از نگاه او، تفاوت امروز با آن دوران در این است که مسئولان فعلی تلاش دارند بدون خوشبینی افراطی و با حفظ احتیاط، روند مذاکرات را دنبال کنند.
در عین حال، حدادعادل تلاش کرد به جریانهایی که هرگونه مذاکره را خیانت تلقی میکنند نیز پیام بدهد. او تأکید کرد وقتی رهبر انقلاب به مسئولان اعتماد کرده، تبدیل اختلافنظرهای سیاسی به اتهامزنی و تخریب، نه کمکی به کشور میکند و نه در چارچوب وحدت ملی قابل دفاع است.
شاید مهمترین پیام سخنان حدادعادل این باشد که جمهوری اسلامی در شرایط فعلی، نه سیاست «اعتماد به آمریکا» را دنبال میکند و نه سیاست «بستن کامل درِ مذاکره» را. راهبردی که او ترسیم میکند، ترکیبی از مقاومت، بیاعتمادی، مذاکره و مراقبت از منافع ملی است؛ مسیری که به اعتقاد او مورد تأیید رهبر انقلاب نیز قرار دارد.
