احتمالاً بَلتی، شاعر و خواننده مهاجر تونسی، هرگز تصور نمی‌کرد یکی از ترانه‌هایش روزی از مرزهای فرهنگی کشورش عبور کند و به زبان مشترک دلتنگی میلیون‌ها مهاجر تبدیل شود؛ آوازی برای آن‌هایی که سال‌هاست چمدان‌هایشان را بسته‌اند اما دلشان را جایی در گذشته و در آشیانه‌ای که ترک کرده‌اند، جا گذاشته‌اند. ترانه‌ای که حالا روی تصویری از اشک‌های یک زن ایرانی در خاک آمریکا نشسته که بعد از نمایش غرورآفرین تیم ملی ایران مقابل بلژیک، حسابی احساساتی شده است.