عصرایران ؛ رضا غبیشاوی - محمود نبویان نماینده مجلس در برنامه زنده شبکه خبر مطالبی را به نقل از رهبری علیه مذاکرات با آمریکا مطرح کرد. صداوسیما پخش زنده را قطع کرد و سپس در اطلاعیه ای او را به افشای نامه های محرمانه متهم و خواستار مجازات او شد. 

در این باره باید گفت:

1- در برنامه زنده، صداوسیما مسوول سخنان میهمانان از جمله نبویان (نماینده مجلس) و محتوای سخنانش نیست. هر کسی به ویژه یک نماینده مجلس که قانون اساسی برای او مصونیت ابراز نظر آزادانه را تضمین کرده مسوول سخنان خودش است. 

اینکه یک نماینده مجلس در پخش زنده صداوسیما نامه های محرمانه را افشا کرده ارتباطی به صداوسیما ندارد و مسوولیت این اقدام برعهده خود فرد است. صداوسیما نه نیازی نه برکناری دارد نه پیگیری قضایی. از مسوول برکنار شده باید دلجویی شود. آیا مسوولان برنامه علم غیب دارند که هر فردی چه می خواهد بگوید؟

چون صداوسیما، به جای اینکه دستگاه اطلاع رسانی حرفه ای باشد دستگاه تبلیغات سیاسی است؛ چون مسوولان صداوسیما اعتماد به نفس پایینی دارند؛ چون صداوسیما آیین نامه فعالیت حرفه ای ندارد در نتیجه در جایی که واقعا چارچوب های حرفه ای را نادیده می گیرد اثری از عقب نشینی و عذرخواهی و بازخواست داخلی نیست اما این برای چندمین بار است که به دلیل سخنان میهمان در پخش زنده، مسوولان و اعضای برنامه خود را مجازات و بازخواست می کند. خودزنی بی دلیل.

2- صداوسیما خواستار محاکمه و پیگیری قضایی این نماینده مجلس شده است. اولا صداوسیما نه دادگاه و دادگستری است و نه وظیفه ای برای تشخیص ارتکاب جرم و محاکمه دیگران دارد. همانگونه که صداوسیما مسوولیت تشخیص سری بودن یا نبودن اسناد و مدارک را هم ندارد. صداوسیما بهتر است این موضوعات را به سازمان های مسوول واگذار کند و بر فعالیت و ماموریت حرفه ای خود متمرکز باشد یعنی اطلاع رسانی صحیح، منصفانه، متعادل و واقعیت محور.

3- اشکال صداوسیما این است که مشخص نيست چه می کند. رسانه مسوول اطلاع رسانی است یا دستگاه تبلیغات سیاسی؟
 اگر صدای حکومت است چرا حال که تصمیم حکومت بر مذاکره و توافق و امضای توافق است مهمترین مخالفان توافق را به تنهایی به صداوسیما دعوت می کند و بلندگو را انحصاری در اختیار آنها قرار می دهد؟

نمی شود نمایندگان حکومت در سوئیس در حال مذاکره و توافق باشند و صداوسیمای حکومت علیه مذاکرات فعال باشد و مخالفان توافق یک طرفه در صداوسیما مشغول باشند.

اگر صداوسیما رسانه بخش خصوصی بود می توانست هر طور دوست دارد درباره مذاکرات و توافق برنامه پخش کند اما این سازمان با پول مردم اداره می شود و حال که حکومت به عنوان نمایندگان مردم، تصمیم به مذاکره و توافق گرفته است؛ حال که اکثریت مردم حامی مذاکره و امضای توافق اند صداوسیما نمی تواند علیه تصمیم و نظر اکثریت مردم باشد.

اگر صداوسیما به دنبال اطلاع رسانی حرفه ای است که وضعیت کنونی اش کوچکترین شباهتی به این وضعیت ندارد حداقل در بیان نظرها و میزبانی از کارشناسان و مقامات، حامیان و مخالفان توافق را باهم دعوت کند تا بلندگو و برنامه یکطرفه در اختیار مخالفان توافق قرار نگیرد.