به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، صنعت سفال لالجین، که به عنوان پایتخت سفال ایران شناخته می‌شود، این روزها با طوفانی از چالش‌های اقتصادی دست‌وپنج نرم می‌کند.

ترکیب سه‌گانه افزایش افسارگسیخته قیمت‌ها، کاهش محسوس قدرت خرید خانوارها و بروز اختلالات جدی در بازارهای صادراتی، رونق را از این هنر-صنعت دیرینه ربوده است.

تولیدکنندگان و فروشندگان محلی اذعان دارند که بازار داخلی دیگر کشش گذشته را ندارد و هم‌زمان، مسدود شدن مسیر صادرات به کشورهای هدف، منجر به انباشت بی‌سابقه محصولات در انبارها شده است.

یکی از فعالان این عرصه در گفتگو با خبرنگار اجتماعی رکنا به تغییر موازنه در بازارهای هدف اشاره می‌کند.

به گفته او، در سال‌های اخیر، بخشی از تولیدات کارگاه‌های لالجین به مقصد کشورهایی نظیر عراق و عمان ارسال می‌شد، اما تداوم چالش‌های لجستیک و موانع تجاری در ماه‌های اخیر، جریان صادرات را به‌شدت کاهش داده است. هم‌زمان، تورم حاکم بر اقتصاد و اولویت‌بندی هزینه‌های خانوار، باعث شده است تا صنایع دستی به تدریج از سبد خرید بسیاری از شهروندان حذف شود.

پیامدهای این رکود تنها به ویترین مغازه‌ها و صاحبان کارگاه‌ها محدود نمی‌شود. لایه‌های پنهان تولید که نقش کلیدی در اشتغال‌زایی دارند، بیشترین آسیب را متحمل شده‌اند. بسیاری از زنان هنرمند که در بخش‌های نقاشی و تزئین محصولات سفالی مشغول به فعالیت هستند، معیشت خود را مستقیماً به تداوم چرخه‌ تولید و فروش گره خورده می‌بینند؛ موضوعی که رکود بازار را به بحرانی برای امنیت اقتصادی آنان تبدیل کرده است.

در شهری که اقتصاد، فرهنگ و هویت آن سال‌ها با سفال عجین بوده، کاهش تقاضای داخلی و مسدود شدن بازارهای خارجی، زنگ خطری جدی برای تداوم حیات این صنعت است؛ وضعیتی که فعالان این حوزه را بیش از هر زمان دیگری نگران آینده کرده است.