احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود نوشت:
برخی از محافلی که پیش از جنگ ۴۰ روزه، هر گونه اشاره به احتمال حملهی آمریکا و اسرائیل به کشور را بازی در زمین دشمن معرفی میکردند، هرگونه اشاره به احتمال ترور مقامهای نظام را ایفای نقش ستون پنجم دشمن به قصد خالی کردن دل مردم و تسلیم در برابر آمریکا میشمردند، هر گونه اشاره به احتمال تخریب تأسیسات نظامی و زیرساختهای مدنی را مزدوری برای اسرائیل و آمریکا قلمداد میکردند، حالا که همهی این اتفاقات در عمل رخ داده است، نغمهی تازهای ساز کردهاند و آن اینکه «بزرگنمایی خسارات جنگ، مأموریت جدید مزدوران دشمن به قصد دلسرد کردن مردم از مقاومت» است!
یعنی از نظر این محافل، ترور رهبر نظام و فرماندهان رده اول نظامی و امنیتی و مقامهای بلندپایهی سیاسی کشور، یا تخریب تأسیسات هستهای و مراکز نظامی و انتظامی و یا نابودی فولاد مبارکه و خوزستان و بخشی از مهمترین صنایع پتروشیمی و یا حمله به مدارس و ورزشگاهها و دانشگاهها و بناهای تاریخی و مدنی و منازل شخصی مردم و کشته و مجروح شدن دههاهزار تن از هموطنان ما، هیچکدام خسارت جدی نبوده و اگر کسانی نسبت به آن اظهار تأسف و از تکرار آن ابراز نگرانی کنند، مزدور دشمن هستند؟
از این گذشته، مشروعیت مقاومت در برابر حملهی دشمن، چه ربطی به نفی و اثبات خسارات ناشی از جنگ دارد؟
این محافل باید توضیح دهند که اگر موارد برشمرده در ابتدای این یادداشت، خسارت به کشور نیست، پس در نظرشان خسارت دقیقاً چیست؟ و اگر چه اتفاقی رخ دهد آنها آن را به عنوان خسارت به رسمیت میشناسند؟
