«هنریک رفنس مورتودت» ششساله هنگام گردش با همکلاسیهایش، تکهای فلز زنگزده را دید که از خاک بیرون زده بود. او هم با کنجکاوی کودکانهاش آن را برداشت تا ببیند چیست؛ چون فکر میکرد فقط یک تکه آهن قراضه یا ابزار شکسته قدیمی است. اما آن شیء در واقع یک شمشیر تاریخی بود.
به گزارش فرادید، معلمان مدرسه پس از این کشف، با باستانشناسان منطقه تماس گرفتند و موضوع را گزارش کردند. بررسیهای اولیه نشان داد این سلاح یک شمشیر تکلبه است؛ گونهای از شمشیر که معمولاً در دوره مروونژیها، بین سالهای ۵۵۰ تا ۸۰۰ میلادی، در اسکاندیناوی ساخته میشد. باستانشناسان احتمال میدهند این شمشیر متعلق به اواخر آن دوره یا اوایل عصر وایکینگها باشد؛ یعنی پیش از آنکه شمشیرهای دولبه که بعدها به سلاح رایج وایکینگها تبدیل شدند، رواج پیدا کنند.
هرچند آهن شمشیر طی قرنها دچار خوردگی و زنگزدگی شده، اما با وجود این فرسایش، وضعیت کلی آن بسیار خوب توصیف شده است. دسته شمشیر اکنون زیر لایهای ضخیم از زنگ و خاک پنهان شده، اما شکل قبضه و محافظ آن شباهت زیادی به شمشیر نوع F در طبقهبندی معروف «یان پترسن» دارد؛ پژوهشگری که در کتاب کلاسیک خود با عنوان «شمشیرهای وایکینگی نروژ» در سال ۱۹۱۹، الگوی اصلی دستهبندی شمشیرهای وایکینگی را ارائه کرد. شمشیرهای نوع F معمولاً به نیمه نخست قرن نهم میلادی تعلق دارند.
این شمشیر اکنون به موزه تاریخ فرهنگی اسلو منتقل شده تا عملیات حفاظت و بررسیهای تخصصی روی آن انجام شود. قرار است کارشناسان با استفاده از تصویربرداری اشعه ایکس و آزمایشهای متالورژی، اطلاعات بیشتری درباره شیوه ساخت، قدمت دقیق و نحوه استفاده از این سلاح به دست آورند.
