به گزارش رکنا، این دردها فقط در تخیل شما نیستند. یافتههای روانشناسی و علوم اعصاب نشان میدهند که استرسها و تروماهای پردازشنشده میتوانند در سیستم عصبی ما ذخیره شوند. در واقع، بدن ما آنچه را که ذهن سعی میکند فراموش کند، به خاطر میسپارد؛ عضلات منقبض میشوند، ریتم تنفس تغییر میکند و دردهایی پدیدار میشوند که هیچ علت پزشکیِ واضحی ندارند.
به همین دلیل است که تروما (آسیب روحی) اغلب با دردهای مزمن کمر و گردن، میگرن، مشکلات گوارشی، خستگی مفرط و التهابهای بیدلیل مرتبط است. سیستم عصبی شما مدتها پس از رفع خطر، همچنان در «وضعیت بقا» باقی میماند و در این شرایط، درد تبدیل به یک سیگنال هشدار میشود.
فرآیند شفا یافتن، فقط شامل مصرف قرص یا انجام اسکنهای مختلف نیست؛ شفا یعنی ایجاد امنیت، بیانِ احساسات، تنظیم دوباره سیستم عصبی و یاد دادن این موضوع به بدن که «الان دیگر اشکالی ندارد اگر دوباره آرام بگیری». اگر بدن شما درد میکند و پاسخی برایش پیدا نمیکنید، شاید نیازی به «تعمیر شدن» نداشته باشد؛ بلکه فقط نیاز داشته باشد که کسی به حرفهایش گوش بدهد.
