به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، کنفرانس ملی «فناوری اطلاعات، نانوتکنولوژی، هوش مصنوعی و آیندهپژوهی فناوری» قرار است ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ برگزار شود؛ رویدادی که قرار است ویترین پیشرفتهای علمی کشور باشد، اما بر بستری شکل گرفته که زیرساخت ارتباطی آن با اختلالهای مزمن و ناپایداری مداوم شناخته میشود. در چنین شرایطی سخن گفتن از آینده فناوری، بیشتر شبیه طراحی یک مرکز داده پیشرفته روی شبکهای ناپایدار است؛ طرحی دقیق در نظریه، اما در عمل گرفتار تأخیرهای ارتباطی و قطع و وصلهای مکرر.
هوش مصنوعی که محور اصلی این کنفرانس معرفی شده، بر سه پایه اصلی استوار است، دسترسی گسترده به داده، توان پردازشی بالا و زیرساخت ارتباطی پایدار. با این حال، محدودیت در دسترسی به مخازن داده و منابع پردازشی باعث شده بسیاری از پژوهشگران در محیطی با کمبود داده و ارتباط فعالیت کنند؛ شرایطی که توسعه مدلهای پیشرفته را به فرایندی کند و محدود تبدیل میکند.
نانوتکنولوژی نیز بدون دسترسی آزاد به پایگاههای علمی، شبکههای همکاری و دادههای پژوهشی روز، ناگزیر در فضایی نیمهمنفصل از جریان جهانی علم فعالیت میکند. وقتی دسترسی به منابع علمی با مسیرهای غیرمستقیم و زمانبر همراه باشد، چرخه تولید دانش نیز با تأخیر روبهرو میشود.
در حوزه فناوری اطلاعات نیز تناقضی جدی دیده میشود. از یک سو توسعه اقتصاد دیجیتال و خدمات مبتنی بر داده مورد تأکید قرار میگیرد و از سوی دیگر همان زیرساخت ارتباطی که باید ستون فقرات این اقتصاد باشد، با ناپایداری همراه است. برای بسیاری از شرکتهای فناور، اینترنت به متغیری پیشبینیناپذیر تبدیل شده که هر لحظه میتواند یک سامانه آنلاین را از وضعیت پایدار خارج کند.
کنفرانسهای علمی زمانی معنا پیدا میکنند که فراتر از تریبونهای تخصصی، به اصلاح زیرساختهای واقعی منجر شوند. در غیر این صورت، برگزاری رویدادی درباره آینده فناوری در شرایطی که ابتداییترین پیشنیاز آن یعنی ارتباط پایدار با شبکه جهانی هنوز با محدودیت مواجه است، بیشتر به آیندهپژوهی روی کاغذ شباهت خواهد داشت.
