از ساعاتی قبل فضای مجازی و سایتهای خبری، پر شده از یک خبر به ظاهر هیجانانگیز: «سردار آزمون عکس پروفایلش را با پیراهن تیم ملی آپدیت کرد!» همین یک حرکت اینستاگرامی کافی بود تا موجی از خوشبینی کاذب راه بیفتد و عدهای آن را «پالسِ بازگشت» و کلید حل معماهای جام جهانی قلمداد کنند. اما بیایید به جای ویترین مجازی، به باطن حقیقت نگاه کنیم.
واقعیت ماجرا چیست؟
حتی اگر فرض کنیم تمام گرههای اداری و موانع بازگشت باز شود و سردار به اردو برگردد، باز هم قرار نیست در خانه فوتبال ایران جشن صعود به پا شود. درد تیم ملی، بسیار عمیقتر از غیبت یا حضور یک مهاجم است؛ حتی اگر آن مهاجم سردار آزمون باشد که این روزها از نظر فنی با آن «سردارِ همیشگی» فاصله دارد.
نمایش ناامیدکننده تیم ملی در بازی تدارکاتی مقابل نیجریه، یک زنگ خطر جدی بود. ما فرسنگها با استانداردهای تیمی که میخواهد در قاب جهانی خودنمایی کند، فاصله داریم. دفاع لرزان ما مقابل نیجریه آنقدر آشفته و بیتمرکز ظاهر شد که هر حمله حریف، بوی یک فروپاشی تمامعیار را میداد. با دو پاس ساده از سوی حریف، قلب دفاعی ما میشکافت و این یعنی ساختار فنی این تیم، اساساً برای حضور در یک تورنمنت بزرگ جهانی مهیا نیست.
تیم ملی بیش از هر «پالسی»، تشنه اردوهای استاندارد، بازیهای تدارکاتی واقعی و آرامش ساختاری است؛ چیزهایی که در حال حاضر امکان اجرای آن برای تصمیم سازان فوتبال کشور وجود ندارد. حقیقت تلخ این است: با این وضعیت آشفته و ناهماهنگ، نه تنها بازگشت سردار، که حتی به فرض محال اگر «علی دایی» هم در اوج جوانیاش به این ترکیب اضافه شود، باز هم بخش بزرگ مشکلات فنی ما سر جای خود باقی است.
بیشتر بخوانید: حل یک پازل در فیفادی مارس؛ ترکیب تیم ملی در جامجهانی ۲۰۲۶ را شناختیم
