به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، حمله به شهرک مسکونی حافظیه در روز هفتم فروردین ۱۴۰۵، بار دیگر چهره تلخ جنگ را به نمایش گذاشت؛ جایی که در میان ویرانی خانهها و اضطراب خانوادهها، نام چند کودک در فهرست قربانیان قرار گرفت. کودکانی که زندگی کوتاهشان در میان دود و آوار پایان یافت و به نمادی از هزینه انسانی درگیریها تبدیل شدند.
در این حملات آمریکا و اسرائیل ، چندین نفر جان خود را از دست دادند، اما آنچه بیش از همه افکار عمومی در ایران را جریحهدار کرد، کشته شدن کودکان ساکن این شهرک بود. هستی کهریزی، پانیا امامی، یکتا کریمی، عسل کهریزی و یلدا کریمی از جمله کودکانی بودند که در این حادثه جان باختند؛ نامهایی که اکنون در میان قربانیان غیرنظامی این حمله ثبت شده است.
شهرک حافظیه محل زندگی خانوادههایی بود که بسیاری از آنها در زمان وقوع حمله در خانههای خود حضور داشتند. به گفته منابع محلی، شدت انفجارها باعث تخریب بخشهایی از ساختمانهای مسکونی شد و بسیاری از ساکنان را دچار شوک و آسیب کرد.
مرگ این کودکان بار دیگر بحث درباره تبعات انسانی حملات به مناطق مسکونی را در کانون توجه قرار داده است. کارشناسان حقوق بشر بارها نسبت به پیامدهای چنین حملاتی برای غیرنظامیان، بهویژه کودکان، هشدار دادهاند؛ کودکانی که نه نقشی در درگیریها دارند و نه فرصتی برای گریختن از تبعات آن.
اکنون در حافظیه، خانوادههایی ماندهاند که با خاطرات کودکانی زندگی میکنند که دیگر در حیاط خانهها بازی نخواهند کرد. نامهایی که شاید برای بسیاری تنها چند سطر خبر باشد، اما برای خانوادهها و همسایهها یادآور زندگیهایی است که در میانه یک حمله ناگهانی پایان یافت.
