به گزارش تابناک، این روزها که کشورمان در معرض حملات و تهدیدات آشکار و مستقیم آمریکا و اسرائیل قرار گرفته است، مردم با حضور در میادین اصلی و خیابانها نشان دادهاند که پشت نیروهای مسلح و تمامیت ارضی ایستادهاند. شور ملی و همبستگی مردمی هر کشوری را سربلند میکند، اما متأسفانه برخی افراد فرصتطلب این جریان را بهانهای برای منافع شخصی و حزبی خود کردهاند.
این افراد که در ظاهر نگران کشور هستند، با سخنرانیها و مواضع نیشدار به دنبال زیر سوال بردن مسئولان هستند؛ از رئیسجمهور و وزیر خارجه گرفته تا هر مقام دولتی که در خط مقدم دیپلماسی و میدان، در تلاش برای منافع ملی است.
واقعیت این است که اقدامات دستگاههای مختلف کشور از جمله وزارت امور خارجه دقیقاً همسو با سیاست کلی کشور است و هیچ تناقضی با منافع ملی ندارد، اما این گروه فرصتطلب آن را نادیده میگیرند.
نکته تأسفبارتر، نحوه سوءاستفاده این افراد از فضای مردمی است. تجمعات حامی نیروهای مسلح و امنیت ملی به جای اینکه محلی برای تقویت اتحاد ملی باشد، در حال تبدیل شدن به بستری برای تسویه حسابهای سیاسی و تبلیغات حزبی شده است. مردم، که با حضور خود پشت کشور ایستادهاند، شاهد استفاده ابزاری از حمایتشان توسط عدهای هستند که به فکر منافع شخصی خود هستند.
اما شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی، که قرار است نقش نظارتی و هماهنگی در این میادین داشته باشد، در این میان کجاست؟ انتخاب سخنرانان به آن به چه کسی واگذار شده است؟ آیا این شورا میتواند شرایط کشور و حساسیت وضعیت امنیتی را درک کند؟ شواهد نشان میدهد پاسخ منفی است.
فضای کشور در این مقطع، هیچ شباهتی به فضای انتخاباتی ندارد، اما برخی با نادیده گرفتن شرایط جنگی، تلاش میکنند تا سخنرانیها و تجمعات مردمی را به نفع منافع حزبی خود مصادره کنند. این بازی خطرناک نه تنها اتحاد ملی را تهدید میکند، بلکه اعتماد مردم به نهادهای رسمی و سیاسی را کاهش میدهد.
نکته جالبتر، سخنرانیهای هدفمند و گزندهای است که این افراد در این میادین انجام میدهند؛ سخنرانیهایی که ظاهراً نقد مسئولان است اما در واقع فقط بهانهای برای حمله به رقبای سیاسی و تقویت جایگاه شخصی خود است. این افراد حتی حاضر نیستند به واقعیتهای میدانی و دیپلماتیک توجه کنند و کوچکترین ارزش به تلاشهای ملی نمیدهند.
مردم اما فریب این فرصتطلبان را نمیخورند و از این رفتارها به شدت ناراضی و گلهمندند. حضور مردم باید به عنوان پشتوانه ملی دیده شود، نه ابزار سیاسی. این افراد باید بدانند که اتحاد و همبستگی ملی، بازیچه تسویه حسابهای حزبی نیست و نخواهد بود.
