او با نشر نقشه ایران، نه تنها جغرافیا، بلکه روح یک ملت را به تصویر کشید؛ نقشه ای که در قاب هنر او، نماد عشقی شد که با سلامی به یاد شهدای راه حقیقت آغاز میشود و با دعایی برای حفظ این دیار به پایان میرسد.
اصفهانی در واکنش به طوفانهای تحمیل شده، با زبانی صمیمانه اما استوار، تجاوز دشمنان به تمامیت ارضی ایران را نه یک اقدام نظامی، بلکه قفایی غیرمنطقی در برابر قدرت بازدارنده یک ملت دلاور خواند. کلمات او بوی عشق به ایران میداد؛ عشقی که در ستایش از مردمی «هوشمند، شجاع و بینظیر» جلوهگری میکند.
پیام او، تکیه گاهی ایمانی است در پایان جملاتش: باور به اینکه خداوند حافظ این مرز و بوم است و مردمانش شایسته بهترین ها. این واکنش، صدای هنری است که در کنار ملت ایستاده و با زبان هنر، مرزهای وطن را با عشق و غیرت محافظت میکند.
