به گزارش خبرنگار کتاب ایرنا، اختتامیه پویشهای ادبی شاهنامهخوانی و نقالی با عنوان «حماسه جاری» و شعر، داستان، نثر ادبی و خاطرهنگاری با عنوان «ایران پیروز» چهارشنبه ( ۲۴ تیر ماه ۱۴۰۵) در سرای اهل قلم خانه کتاب و ادبیات ایران برگزار شد.
پویش شاهنامهخوانی و نقالی با عنوان «حماسه جاری» با هدف ترویج زبان و ادبیات فارسی و گسترش فرهنگ شاهنامهخوانی در میان اقشار مختلف جامعه برگزار شد. همچنین پویش «ایران پیروز» با محوریت آثار تولید شده توسط کودکان و نوجوانان در قالب شعر، داستان، نثر ادبی و خاطرهنگاری پیشتر فراخوان خود را منتشر کرده بود.
غلامرضا طریقی معاون شعر و ادبیات داستانی خانه کتاب و ادبیات ایران با تاکید بر اینکه دایره وسیعی از افراد در پویش «ایران پیروز» و پویش شاهنامهخوانی و نقالی با عنوان «حماسه جاری» شرکت کردند، در بررسی سابقه روایت و روایتگری گفت: واقعیت این است که روایتگری همزمان با سرودن است، پیشینه روایتگری و راوی بودن به سابقه نوشته شدن بر میگردد. شاعران در زمانهای گذشته به این دلیل که میدانستند تاثیر روایت کردن کمتر از تاثیر اثر نیست، افرادی را با عنوان راویها همراه خود میکردند تا آثار آنها را نقل و برای دیگران روایت کنند؛ به گونهای که برای دیگران جذابیت داشته باشد، قدمت نقل کردن به قدمت نوشتن است.
او در توضیح چرایی شکل گرفتن روایتگری در ایران توضیح داد: شاهنامه نوشته شد و توسط نقالها به گوش مردم رسید، به این دلیل که در جامعه سواد عمومی و همچنین امکان انتشار سریع شاهنامه وجود نداشت تا به دست عامه مردم برسد. در اولین زمانی که شاهنامه نوشته شد، روایت کردن آن شکل گرفت. ابتدا در دورههایی همراه با موسیقی و بعد در دورههایی که موسیقی وجود نداشت با استفاده از درک محتوا به سمتی رفتندتا نقالی شکل گرفت اما روایت کردن شاهنامه صرفا نقالی نیست.
نقالی و روایت کردن شاهنامه کم شده است
طریقی در بررسی فواید نقالی بیان کرد: شاهنامه سند هویت ما است و از تاریخ تا منظر روایی ما ایرانیها را به همراه دارد. به همین دلیل است که روایت کردن شاهنامه همه آن چیزی است که ما به عنوان ایرانی به آن نیاز داریم. در ۳۰ سال گذشته نقالی و روایت کردن شاهنامه کم شده است؛ اثر آن را میتوانیم در نامگذاری کودکان ببینیم، وقتی به اسامی نسلهای مختلف مراجعه میکنیم میبینیم وقتی مردم بیشتر به شاهنامه مراجعه میکردند، به سمت نامهایی میرفتند که در شاهنامه استفاده میشد. نقل کردن آن چیزی که سند هویت ملی ما است یکی از مهمترین سرگرمیهای ایرانیها و راههای انتقال معنا میان ایرانیها بوده است.
معاون شعر و ادبیات داستانی خانه کتاب با اشاره به اهمیت روایت در این روزها، ادامه داد: امروز بیش از هر زمانی به اهمیت روایت پی میبریم. روایت دو نوع است یکی روایت خبری برای اتفاقی که میافتد، دوم روایت ثانویه است. تفاوت روایت اولیه و ثانویه این است که در روایت اولیه مساله بدیهی و تجربه عمومی بیان میشود، روایت اولیه ناشی از تجربه علمی است و ارزش دارد، زیرا باید همه باید آگاه شوند؛ همچنین ارزش ندارد زیرا با اتفاق بعدی بیارزش میشود.
به گفته او روایت ثانویه بعد از روایت اولیه حیات خود را آغاز میکند، وقتی فردی که در صحنه حادثه حضور دارد، جزییات را بیان میکند، این جزئیات کار روایت دوم است. شاهدان عینی روایت را دقیقتر بیان و درگیری عاطفی ایجاد میکنند. شاعران و نویسندگان افرادی هستند که بار سنگین روایت ثانوی را بر دوش میکشند. روایتهای ثانویه سرشار از شگرد هستند. در پویش ایران امروز و حماسه جاری، احساس، عاطفه و ذهنیت اهمیت دارد. در خانه کتاب سعی کردیم روایتها را در گروههای مختلف به خصوص گروههای دانشآموزی جمعآوری کنیم.
برگزیدکان پویش«حماسه جاری»
دیبادخت خیرخواه، آدرینا زند سلیمی، طاها شیخ حسنی، شکرانه شاکری سیاوشانی، محمدمحسین صفری، ملیکا عربپور و ریحانه عربپور، زهرا کنگرانی، افرا محمدپور دهکرد، فرناز آخوندی، دانا باقری، سونیا سلیمی پور، بهار شبان فیض آبادی، یسنا شهسواری، کیان کرد زنگنه، فاطمه کرمی شیرازی، مهرسانا محمودی و غزل هنردوست برگزیدکان پویش«حماسه جاری» هستند.
برگزیدگان پویش «ایران پیروز»
شهاب شهیدزاده، شاهین شهیدزاده، آرشام سپهری، اسما نوری، امیرصدرا عاملی، محمدپارسا صالحآبادی، نیکان نیکآذر، یاسین علیبیگی، نگار رفیعی، ریحانه پاکنیا، ریحانه رضایی، ستایش سپهری، عادله آذریون، فاطمه سادات رهنمایی، محمدحسین احمدیان، مهگل کاظمی، هانیه سیدالحسینی، مانیا رحیمی، یلدا حریری و خدیجه بهفر به عنوان برگزیدگان پویش «ایران پیروز» معرفی شدند.
همه برگزیدگان این دو پویش همسطح هستند و پویشها نفرات اول، دوم و سوم ندارند.
