محمد باکری در گفتوگو با خبرنگار اقتصادی ایرنا در تشریح مفهوم صنعتیسازی ساختمان اظهار داشت: صنعتیسازی فقط به استفاده از قطعات پیشساخته محدود نمیشود، بلکه مجموعهای از روشهای نوین طراحی، تولید و اجرای ساختمان است که با انتقال بخشی از فرآیند ساخت از کارگاه به کارخانه، امکان افزایش دقت، سرعت و کیفیت اجرا را فراهم میکند. در این روش، بسیاری از اجزای ساختمان در محیطی کنترلشده تولید و سپس در محل پروژه نصب میشوند.
وی با اشاره به مزایای اقتصادی این رویکرد، افزود: یکی از مهمترین چالشهای ساختوساز سنتی، طولانی بودن زمان اجرا و افزایش هزینههای ناشی از خواب سرمایه است. تجربه پروژههای صنعتی در کشورهای مختلف نشان میدهد که استفاده از فناوریهای نوین و قطعات پیشساخته، در صورت اجرای درست، میتواند زمان اجرای پروژهها را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. این موضوع علاوه بر کاهش هزینههای مالی، موجب تسریع در بهرهبرداری از پروژهها و افزایش سرعت عرضه مسکن به بازار خواهد شد.
این کارشناس حوزه مسکن ادامه داد: در ساختوسازهای سنتی، به دلیل اجرای بسیاری از عملیات در محیط کارگاه، میزان پرت مصالح و تولید نخالههای ساختمانی نسبتاً بالا است؛ در حالی که در روشهای صنعتی، به دلیل تولید کارخانهای، کنترل دقیق فرآیندها و استانداردسازی تولید، مصرف مصالح بهینهتر شده و حجم ضایعات ساختمانی و آثار زیستمحیطی نیز کاهش مییابد.
باکری درباره کیفیت ساختمانهای صنعتی نیز گفت: برخلاف برخی تصورها، کیفیت قطعاتی که در کارخانه و تحت نظام کنترل کیفیت تولید میشوند، معمولاً یکنواختتر و قابل کنترلتر از تولید در کارگاههای ساختمانی است. همچنین اگر طراحی، تولید، حمل، نصب و اجرای این ساختمانها مطابق ضوابط فنی و آییننامههای ملی انجام شود، میتوانند عملکرد لرزهای بسیار مطلوبی داشته باشند؛ موضوعی که برای کشوری زلزلهخیز مانند ایران از اهمیت ویژهای برخوردار است.
وی در ادامه، توسعه صنعتیسازی را مستلزم رفع برخی موانع دانست و اظهار داشت: گسترش این شیوه نیازمند سرمایهگذاری در ایجاد و توسعه خطوط تولید قطعات ساختمانی، حمایت از فناوریهای نوین، آموزش نیروی انسانی متخصص، اصلاح برخی مقررات و همچنین فرهنگسازی میان سازندگان و خریداران است. علاوه بر این، باید برای چالشهایی مانند حملونقل قطعات بزرگ، توسعه زیرساختهای لجستیکی و استانداردسازی فرآیندهای اجرایی نیز برنامهریزی شود.
این پژوهشگر حوزه مسکن در پایان تأکید کرد: تجربه کشورهای موفق نشان میدهد که صنعتیسازی، در کنار اصلاح نظام تامین مالی، توسعه انبوهسازی و بهرهگیری از فناوریهای نوین، میتواند نقش مهمی در افزایش تولید مسکن و متعادلسازی بازار ایفا کند. هرچه حرکت به سمت این رویکرد با تاخیر بیشتری انجام شود، جبران کمبود عرضه و پاسخگویی به نیاز بازار دشوارتر خواهد شد.
وی خاطرنشانکرد: صنعتیسازی مسکن، در صورت فراهم شدن زیرساختهای فنی، اقتصادی و قانونی، میتواند به کاهش زمان ساخت، ارتقای کیفیت، افزایش بهرهوری و مدیریت بهتر هزینههای ساخت منجر شود. تحقق این هدف، مستلزم همکاری دولت، بخش خصوصی، مراکز علمی و فعالان صنعت ساختمان است.
