برخلاف باور عموم، یک انسان معمولی در واقع سالانه هشت عنکبوت را نمیخورد؛ یوهان سیگسون، عکاس و کارشناس حیات وحش میگوید: «هیچ پژوهشی برای اثبات این شایعه وجود ندارد و دلیلش احتمالاً این است که این ایده اصلاً بر پایه زیستشناسی یا مشاهدات واقعی بنا نشده است. این افسانه همچنان زنده مانده چون ایدهای بهیادماندنی، عجیب و ترسناک است؛ اما در واقعیت، کاملاً نادرست است.»
این ادعا درباره عنکبوتها نه تنها کاملاً دروغ است، بلکه با توجه به شناخت ما از رفتار این موجودات، بسیار غیرواقعی به نظر میرسد. این شایعه از نظر اکولوژی رفتاری (رفتارشناسی جانوری در رابطه با محیط) اصلاً منطقی نیست. بخش عمدهای از زندگی یک عنکبوت صرف این میشود که طعمه دیگران نشود و خورده نشود.
این یعنی آنها باید بسیار مراقب باشند که ریسک بزرگی را متحمل نشوند و جاهایی را برای زندگی پیدا کنند که بتوانند بدون مزاحمت به کار خود ادامه دهند و البته شام خود را هم شکار کنند. راه رفتن روی صورت یک پستاندار بزرگ، ریسک بسیار بالایی دارد و هیچ پاداشی هم برای عنکبوت به همراه نخواهد داشت. در واقع، بر اساس حقایق علمی باید گفت که انسانها در طول سال تقریباً «صفر» عنکبوت میخورند.
اگرچه علم زیستشناسی بهندرت با مطلقها سروکار دارد، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد خوابیدن و بلعیدن عنکبوتها به هر شکلی یک امر روتین یا عادی است. در طول یک زندگی ۷۰ یا ۸۰ ساله، یک فرد ممکن است به دلیل رابطه متقابلی که با محیط زیست دارد، با انواع حشرات، میکروارگانیسمها و شاید دیگر موجودات بیمهره تماس داشته باشد و آنها را ببلعد. با این حال، برخلاف آن حشرات، عنکبوتها بسیار متحرک و نسبت به محیط خود کاملاً آگاه هستند. عنکبوتها بیشتر تمایل دارند از ما دوری کنند تا اینکه بیایند و به داخل دهان ما بخزند.
عنکبوتها در واقع از انسانها میترسند. بسیار بعید است که آنها به طور عمدی به دهان یک انسان نزدیک شوند؛ بهخصوص به این دلیل که آنها به شدت به ارتعاشات حساس هستند. حتی ارتعاشات ناشی از ضربان قلب، تنفس و غلت زدن شما در تختخواب میتواند یک عنکبوت را از کاوش بیشتر منصرف کند. به عبارت دیگر، دوری از انسانها برای آنها یک امر غریزی است.
دنیای یک عنکبوت کاملاً با دنیای یک انسان متفاوت است. در حالی که ما عمدتاً به بینایی خود متکی هستیم، بسیاری از عنکبوتها به ارتعاشات و حرکت هوا بسیار حساس هستند. بسیاری از آنها موهای ظریفی روی پاهای خود دارند که به تغییرات محیطی بسیار حساسند و به آنها کمک میکنند تا حضور شکارچیان یا حتی طعمهها را تشخیص دهند.
با توجه به این موضوع، دهان یک انسان خوابیده آخرین جایی است که یک عنکبوت تمایل دارد به آن سر بزند. در واقع، بیشتر عنکبوتها به طور فعال از انسانها دوری میکنند، چرا که ما برای آنها مانند شکارچیان غولپیکر و ترسناکی به نظر میرسیم.
این متخصص حیات وحش میگوید: «اکثر مردم فکر میکنند که عنکبوتها مدام به دنبال برقراری تعامل با انسانها هستند و اینطور نتیجهگیری میکنند که آمدن به سمت ما چیزی است که آنها میخواهند. اما برعکس، انسان برای آنها موجودی پرسرصدا و غیرقابل پیشبینی است. غریزه عنکبوت حکم میکند که از تماس دوری کند، خود را پنهان سازد و اگر در حضور یک انسان احساس آشفتگی و تهدید کرد، عقبنشینی کند یا تا زمانی که خطر برطرف شود، کاملاً بیحرکت بماند.»
محیط ایدهآل یک عنکبوت، یک منطقه تاریک یا پنهان با دسترسی به آب، حشرات و سایر منابع غذایی است؛ نه دهان یک انسان! عنکبوتها مناطق ساکت و کمتردد را ترجیح میدهند، بنابراین تختخواب شما بهویژه زمانی که در آن خوابیدهاید اصلاً مکان جذابی برای آنها به شمار نمیرود. میتوان گفت غریزه طبیعی یک عنکبوت، خطر کردن و ریسکپذیری نیست. برای یک عنکبوت بسیار مطلوبتر است که در محیطی امن و امان قرار داشته باشد، جایی که بتواند از انرژی خود به طور مؤثر برای ایجاد یک پایگاه شکار کارآمد استفاده کند. صورت فردی که در خواب است، قطعاً در هیچکدام از این دستهبندیها جای نمیگیرد.
