به گزارش ایرنا، تاریخ تحولات خلیج همیشه فارس سرشار از لحظات کلیدی است که دکترین دفاعی ایران را در برابر تهدیدات شکل دادهاند، یکی از این مقاطع حساس، مهرماه سال ۱۳۶۴ و حضور شهید آیتالله خامنهای، رئیسجمهور وقت، بر عرشه ناوشکن البرز در میانه یک مانور نظامی بزرگ است.
در زمانی که جمهوری اسلامی درگیر شرایط سخت دفاع مقدس بود، بیان صریح این نکته از سوی ایشان که «بستن تنگه هرمز برای ایران یک تهدید کاملاً عملی است»، نه تنها نشاندهنده اشراف راهبردی بر این گذرگاه حیاتی انرژی جهان بود، بلکه به عنوان یک اصل بازدارنده در سیاست خارجی و نظامی ایران تثبیت و در جنگ تحمیلی سوم بالاخره به انجام رسید.
در مهر ۱۳۶۴ نیروی دریایی ایران برای نشان دادن توان رزمی خود و افزایش هماهنگی یگانهایش مانور بزرگی را در منطقه تنگه هرمز برگزار کرد که رهبر شهید که رئیس جمهور و رئیس شورای عالی دفاع نیز بود و به تازگی و با کسب یک اکثریت خیره کننده ۸۵ درصدی به عنوان رئیس جمهور ایران انتخاب شده بودند، با سفر به بندرعباس و حضور در عرشه ناوشکن البرز که در تنگه هرمز مستقر بود، این تمرین نظامی را از نزدیک به نظاره نشست.
اما آنچه در آن سفر برای ما ممکن است جالب باشد نظرات جالب توجه رهبر شهید در سال ۱۳۶۴ در مورد توان ایران در بستن تنگه هرمز است.
شهید آیتالله خامنهای در حالی که ۹ ساعت از آغاز این تمرین عظیم نظامی میگذشت در مصاحبهای که بر عرشه ناوشکن البرز انجام دادند در پاسخ به سوالی درباره توان ایران در بستن تنگهی هرمز گفتند: «ما حتی اگر کمتر از این مقدار هم قدرت داشته باشیم آن تهدیدی که کردیم برای ما عملی است، بستن تنگه هرمز با همان مفهومی که این کلمه دارد، یک چیزی است که برای آن کسی که این همه ساحل در دو طرف تنگه دارد و آن اشراف و تسلطی که بر تنگه دارد این چیزی است ممکن».
ایشان افزودند: «به علاوه مقصود ما قطع صدور نفت خواهد بود در آن روزی که در کار صدور نفت ما یک اختلال کلی بوجود بیاید و آن به هر جوری که انجام بگیرد اسمش بستن تنگهی هرمز خواهد بود ... ولی خب بههرحال یک احتمالی است که هست، ولو پنج درصد، ۱۰ درصد هم احتمال باشد ما باید آمادگی خودمان را داشته باشیم برای اینکه آن تهدید را عملی کنیم، آن تهدید جدی است و با برآورد و درک درست موقعیت جمهوری اسلامی آن تهدید انجام گرفته. امروز هم بنده هر چی که به ابزارها و انسانها و همتها نگاه کردم بیشتر معتقد شدم که این تهدید را خیلی به جا کردیم، و انشاءاللَّه، البته انشاءاللَّه که میگویم امیدوارم که چنین روزی پیش نیاید، اما اگر پیش بیاید ما توانایی کامل برای انجام این تهدید را خواهیم داشت.»
امروز و با نگاهی به گذشته، آنچه رهبر شهید در سال ۱۳۶۴ به عنوان یک احتمال نیازمند آمادگی مطرح کردند، به وضوح فراتر از یک سخنرانی در عرشه ناوشکن البرز بود؛ این کلام، در واقع ترسیمِ دکترین “بازدارندگیِ فعال” جمهوری اسلامی در منطقه بود.
گذر زمان و تحولات سالهای پس از آن ثابت کرد که اراده ایران برای کنترل این گلوگاه استراتژیک، صرفاً یک موضعگیری سیاسی نبود، بلکه در بزنگاههای مختلف تاریخی و با تکیه بر توانمندیهای بومی به یک قدرت عملیاتی ملموس تبدیل شد.
امروز تنگه هرمز برای ایران نه فقط یک آبراه بینالمللی، بلکه اهرمی تعیینکننده در معادلات جهانی است؛ حقیقتی که اثبات میکند تهدیدهای سالهای نخستین انقلاب، با تکیه بر خودباوری و توسعه تجهیزات نظامی، اکنون به بخشی جداییناپذیر از قدرت بازدارندگی کشور تبدیل شده است تا بدینوسیله، صلح و ثبات در منطقه، تنها از مسیر احترام به منافع ملی ایران عبور کند.
