به گزارش عصر چهارشنبه ایرنا، بیش از ۱۰ روز از پایان کار تیم ملی فوتبال در جام جهانی ۲۰۲۶ میگذرد، رقابتهایی که تیم کشورمان با ۳ مساوی برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر و کسب ۳ امتیاز نتوانست یکی از ۳۲ تیم راهیافته به مرحله حذفی و یکشانزدهم نهایی باشد و در همان مرحله گروهی با این مسابقات خداحافظی کرد.
پس از پایان کار تیم ملی در جام جهانی و بازگشت ملیپوشان به ایران با توجه به بدشانسیهایی مانند آفسایدهای میلمتری گلهای مهدی طارمی به بلژیک و شجاع خلیلزاده به مصر و همچنین شرایط سخت آمادهسازی تیم، کمتر یک فضای منطقی جهت آسیبشناسی عملکرد تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ شکل گرفته است.
پس از عدم موفقیت و عدم صعود از مرحله گروهی، با توجه به شرایطی که تیم ملی در جام جهانی تجربه کرد، هنوز فضای حماسهسازی فروکش نکرده و سعی میشود کارنامه تیم ملی موفق جلوه داده شود. البته تلاش ملیپوشان در جام جهانی با توجه به شرایط نابرابری که با آن روبرو بودند، قابل تقدیر است.
در چنین جوی، از امیر قلعهنویی به عنوان سرمربی و دیگر اعضای کادرفنی تیم ملی گرفته تا مدیران فدراسیون فوتبال، کمتر سعی کردهاند به روی دیگر سکه نمایش ایران در جام جهانی که همان مسائل فنی و ضعف و قوتهایی که تیم داشت، اشاره کنند.
نمیتوان کتمان کرد که تیم ملی فوتبال، شرایطی سختی چه در زمان جامجهانی و چه پیش از آن، برای بازیهای تدارکاتی داشت و با توجه به این وضعیت نتوانست در یک شرایط نرمال و برابر در ۳ بازی گروهی به میدان برود.
با این حال ضعفهای تیم ملی را در این مسابقات را هم به بهانه وضعیت ویژهای که داشت، نمیتوان نادیده گرفت و باید به واکاوی و آسیبشناسی آن پرداخت.
نزدیک به ۶ ماه دیگر و از اواخر دیماه امسال، تیم ملی باید در جام ملتهای آسیا در عربستان بازی کند. زمان زیادی تا این رقابتها پیشروی قلعهنویی و فدراسیون فوتبال نیست و به همین خاطر آنالیز نقاط ضعف و قوت تیم ملی برای حضور آبرومندانه ضرروی است.
در راستای آمادهسازی جام ملتها و اگر میخواهیم نسبت به دوره گذشته نتیجه بهتری ثبت شود، نباید به دلیل شرایطی که تیم ملی به دلیل مسائل غیرورزشی در جام جهانی تجربه کرد، چشم بر روی ضعفهایی که تیم در این مسابقات داشت، بسته شود.
بدیهی است که تیم ملی اگر در یک شرایط عادی و معمولی مانند دورههای گذشته آماده جام جهانی میشد، شاید نتایج بهتری کسب میکرد. با این حال قابل کتمان نیست که برخی ضعفهایی که تیم ملی در جام جهانی داشت، ارتباطی به شرایط تحمیل شده به دلیل تصمیمات غیرورزشی و سیاسی میزبان یعنی آمریکا نداشت.
میانگین سنی بالای تیم ملی و فرصت ندادن به بازیکنان جوان و همچنین ضعف دفاعی تیم که در چند سال اخیر همواره از پاشنه آشیلهای تیم بوده است، از جمله چالشهایی بود که ارتباطی به شرایط خاص تحمیل شده به تیم نداشت. به خصوص که این دو مسئله، از چالشهای تیم پیش از جنگ نیز بود.
به این لیست میتوان موارد دیگری را هم اضافه کرد که سبب شد تیم ملی نتواند در جام جهانی از تمامی ظرفیتهایی که فوتبال ایران برای درخشش در این سطح از مسابقات دارد، استفاده کند.
به همین خاطر به نظر میرسد مسئولان فدراسیون فوتبال باید تعارف را با قلعهنویی کنار بگذارند. تیم ملی برای موفقیت در جام ملتها به بررسی موشکافانه عملکردی که در جام جهانی ثبت شد، احتیاج دارد.
فرصت زیادی تا جام ملتها باقی نمانده و فدراسیون فوتبال باید با توجه به مسئولیتی که در قبال فوتبال کشور دارد، به صورت عملگرایانه شرایط را برای حضوری پرقدرت آماده کند.
حسابکشی از کادرفنی تیم ملی فوتبال بدون لکنت زبان و رودروایسی در جهت برطرف کردن ضعفها، مهمترین قدم برای حضور موفق در جام ملتهای آسیا خواهد بود. به خصوص که پوشاندن ایرادهایی که تیم ملی در جام جهانی داشت و اصرار بر ادامه همان مسیر، موفقیت تیم ایران در زمستان امسال در عربستان را سخت خواهد کرد.
