احمد زیدآبادی در یادداشتی تحت عنوان «جنگ و صلح ابوعمار» در کانال تلگرامی خود نوشت: «وقتی یاسر عرفات رهبر سازمان آزادیبخش فلسطین پس از شکست مذاکراتش با اهود باراک نخستوزیر اسرائیل در واشینگتن به انتفاضهٔ مسلحانه چراغ سبز نشان داد، خطاب به او نوشتم: "ابوعمار! اگر میخواهی بجنگی این راهش نیست و اگر میخواهی صلح کنی باز هم این راهش نیست!"
جنگ و صلح هر دو تصمیماتی بسیار دردناک هستند که در مقاطعی از حیات کشورها خود را بر دولتها تحمیل میکنند. هیچ راه هموار و بدون هزینهای چه برای جنگ و چه برای صلح وجود ندارد. از همین رو اگر قرار به جنگ یا صلح باشد، دولتها باید در نوع انتخاب خود مصمم و قاطع باشند و میان این دو، دچار نوسان و تذبذب نشوند وگرنه عوارض منفی هر دو بر کشورشان بار میشود.
جنگ منطق و سازوکار مخصوص به خود را دارد بویژه اگر جنگی تمامعیار با یک قدرت نظامی بزرگ باشد. چنین جنگی در درجهٔ نخست هزینههای آشکاری دارد. ماجرای محاصرهٔ قحطیآور لنینگراد، نبرد خونین و پرتلفات استالینگراد، بمباران بیامان لندن، بمباران ویرانگر برلین، داستان هیروشیما و ناکازاکی همگی بخشی از واقعیات جنگ بین قدرتهای بزرگ هستند که در هر جنگی مشابه آنها باید آمادگی وقوع و مقابله با آنها را داشت.
اقتصاد جنگی، بسیج عمومی، اعلام وضع اضطراری، جیرهبندی مواد خوراکی، جابجایی جمعیت و دهها موضوع شبیه به این از اقتضائات یک جنگ فراگیر با قدرتی جهانی است که باید تمهیدات لازم برای آن فراهم شود. بدون آمادگی برای تحمل تمام هزینههای جنگ و تمهید سازوکاری برای دوام و بقا در برابر آنها، شبیه نشستن ابوعمار در ساختمان مقطع در رامالله و حمایت از انتفاضهٔ مسلحانه است.
صلح هم اما راه هموار و بیهزینهای نیست. آن هم کظمغیظ و کفّنفس و انعطاف و تحمل و ادبیات مخصوص و سازوکار خاص خود را میطلبد و چه بسا در یک جامعهٔ برانگیخته از جنگ هم دشوارتر باشد.
بدون آمادگی تحمل این دشواریها و صبوری لازم در برابر آنها، ورود به روند صلح باز هم شبیه مذاکرات عرفات در واشینگتن میشود چرا که بازگشت با دست خالی به رامالله را راحتتر از توافقی مورد انزجار طیف رادیکال فلسطینی میدید.
به هر حال سرشت سیاست سوگناک و تراژیک است. هیچ راه کمهزینه و تصمیم راحتی در حوزهٔ سیاست وجود ندارد، اما اگر راهی کمهزینهتر ارزیابی شد باید با عزم راسخ در آن حرکت کرد و گرنه با تردید و تذبذب دائمی هیچ باری به منزلگاه خود نمیرسد.»
