خبرگزاری تسنیم -  زینب سلمانی: تا آنچه پیش رو داریم چند ساعتی بیشتر باقی‌ نمانده؛ فردا دوشنبه تنها یک آیین تشییع نیست؛ بلکه «فروپاشی یک جهان آشنا» و در عین حال، «آغاز یک تعهد دوباره» است.

فردا، تاریخ ما در ایستگاهی می‌ایستد که هیچ‌کس آمادگی عبور از آن را نداشت. ما نه فقط یک شخصیت ممتاز، که بخشی از «هویت ایمانی و آرمان‌های ملی» خود را بر دوش خواهیم کشید.

سوگواری فردا، در حقیقت سوگواری برای ثباتی است که قائد شهیدمان در روزگار تلاطم‌ها برایمان فراهم کرده بود.

سال‌ها، نگاه و تدبیر ایشان، شاقول سنجش حق و باطل ما بود. در تمام این ایام، گویی ناخودآگاه جمعی ما با او تنظیم شده بود. حتی آنگاه که میان تردیدهای فردی و واقعیت‌های تلخِ صحنه، گیر می‌افتادیم، اراده‌ی استوار او بود که قطب‌نمای مسیر را برایمان تصحیح می‌کرد.

این دلبستگی نه از سر عادت، که برآمده از «منطق مشاهده» بود؛ ما دیدیم که چگونه در بحرانی‌ترین پیچ‌ها، امام شهیدمان به جای فرافکنی، بار سنگین بی‌تدبیری کارگزاران را بر شانه‌های خود می‌کشد.

چه شکیبایی عجیبی بود آنجا که غایت خسارت‌ها را می‌دانست، اما برای حفظ کلیت نظام و صیانت از آرمان‌ها، سرزنش‌ها را به جان خرید و به تداوم راه، حتی با ابزارهای ناقص، رضایت داد. این همان مظلومیت مقتدرانه‌ای بود که تاریخ معاصر ما کمتر به خود دیده است.

اما چرا حضورِ فردا واجب است؟ چون این گردهمایی، «بیانیه‌ی استقامت» است. ما نمی‌رویم که فقط بر فقدان یک پیشوا گریه کنیم؛ ما می‌رویم تا نشان دهیم که «دشمن‌شناسی» و «سرسختی در اصول»، میراثی نیست که با کوچ کسی از میان برود.

فردا، هرکس که به عظمت این خاک، امنیت این مرز و اقتدار این نظام ایمان دارد، باید در صحنه باشد. این حضور، پاسخی است به تمام کسانی که در توهم گسست ما، نقشه‌ها کشیده‌اند. فردا، روز اثبات این حقیقت است که پیوند ما با آرمان‌های اسلام و ایران، از جنس گوشت و خون است، نه حرف و شعار.

فردا روز حضور تمام‌قد صاحبان این خانه است.

انتهای پیام/