پیش از هر قضاوتی، بهتر است معنای یک واژه را با هم مرور کنیم.
دستاورد یعنی: نتیجهای بزرگ، ارزشمند و قابلتوجه که حاصل یک فعالیت یا تلاش باشد.
حالا با همین تعریف، میتوانیم سراغ صحبتهای امیر قلعهنویی بعد از بازگشت تیم ملی از جام جهانی ۲۰۲۶ برویم.
سرمربی تیم ملی مدعی شد ایران در این رقابتها دستاوردهای بزرگی داشته که یکی از مهمترین آنها، تمجید چهرههای مشهور فوتبال جهان از کیفیت فنی تیم ملی بوده است.
اما مشکل دقیقاً از همینجا آغاز میشود؛ اظهارات قلعهنویی نشان میدهد ظاهراً مبنای اطلاعات او، نه منابع رسمی خبری، بلکه نقلقولهایی است که در صفحات بیاعتبار فضای مجازی دستبهدست شدهاند.
بررسیها نشان میدهد تمجید منتسب به ژوزه مورینیو از علیرضا بیرانوند و همچنین اظهارات زلاتان ابراهیموویچ درباره تیم ملی ایران، اساساً نقلقولهای غیرواقعی بودهاند که نخستین بار در صفحات غیررسمی شبکههای اجتماعی منتشر شدند.
این در حالی است که زلاتان، درباره دیدار ایران و بلژیک، صراحتاً گفته بود از تماشای این مسابقه خوابش برده است!
اگر مبنای دستاوردهای تیم ملی، همین تعریف و تمجیدهای خیالی باشد، سرمربی تیم ملی مرتکب یک اشتباه بزرگ شده است. اما مسئله فقط این نیست. اشکال اصلی، ادامه همان منطقی است که از جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ تا امروز بارها تکرار شده است.
آن روز، حذف از جام ملتها شکست تلقی نشد. امروز هم حذف از مرحله گروهی جام جهانی، دستاورد معرفی میشود.
واقعاً با چنین منطقی، چه مجالی برای گفتوگو باقی میماند؟
اگر حذف از جام جهانی دستاورد است، پس موفقیتهای واقعی فوتبال ایران در دورههای گذشته را باید چه نامید؟ اگر شکست هم دستاورد محسوب میشود، پس اساساً مرز میان موفقیت و ناکامی کجاست؟
از چه زمانی حذف از مرحله گروهی جام جهانی، به عنوان یک افتخار به مردم معرفی میشود؟
در همین ارتباط: قلعهنویی: مورینیو، آنری و زلاتان از فوتبال ایران تعریف کردند/ صعود نکردیم ولی دستاوردهای زیادی آوردیم
