در فوتبال حرفهای و در هر بخش از دنیای ورزش، رقابت باید در مستطیل سبز و میدان مسابقه تعریف شود؛ نه پشت تریبونهای سیاسی. اظهارات سخیف وزیر امنیت داخلی ایالاتمتحده درباره تیم ملی ایران، بیش از آن که نشانه اقتدار باشد، تصویری از غلبه نگاه سیاسی بر اصول ورزش را به نمایش گذاشت و حقانیت مجموعه فدراسیون و تیم ملی را کاملاً به چشم جهانیان کشید. شادی از لغو ویزای یک تیم ملی و به زبان آوردن چنین جملاتی درباره ورزشکارانی که برای حضور در بزرگترین رویداد فوتبال جهان راهی آمریکا شده بودند، رفتاری است که با روح رقابت جوانمردانه و احترام متقابل فاصلهای آشکار دارد.
با این حال، ارزش واقعی این روزها را باید در واکنش اعضای تیم ملی ایران جستوجو کرد. بازیکنان و کادر فنی، در تمام مدت حضورشان با وجود فشارهای خارج از زمین، حاشیههای پیدرپی و فضایی که هیچ شباهتی به میزبانی حرفهای نداشت، تمرکز خود را از دست ندادند. آنها به جای ورود به جنگهای لفظی، پاسخشان را با آرامش، همدلی و جنگندگی در زمین دادند و فقط ارکان یک میزبانی درست را بارها و بارها به فیفا و میزبان ناشایست یادآوری کردند؛ همان چیزی که از یک تیم ملی انتظار میرفت.
این نسل از فوتبال ایران نشان داد که میتوان زیر سنگینترین فشارهای روانی و سیاسی نیز شأن پیراهن تیم ملی را حفظ کرد. احترام به پرچم، تعهد به مردم و حفظ تمرکز، مهمترین سرمایهای بود که بازیکنان با خود حمل کردند؛ سرمایهای که با هیچ تصمیم اداری و هیچ اظهارنظر تحریکآمیزی خدشهدار نمیشود.
شاید هیچ چیز مثل همین سوگیری این مقام آمریکایی نمیتوانست حقانیت ایران را نمایان کند. آمریکاییها هر چه تلاش کردند اقدامات خود را قانونی! و درست! نشان بدهند، هر چه رشته بودند پنبه شد و به قول مولوی حکایت «خود پیداست از زانوی تو» را تکرار کردند. چیزی که در حافظه فوتبال باقی خواهد ماند، ایستادگی تیمی بود که اجازه نداد حاشیهها بر هویت ورزشیاش غلبه کند. فوتبال، در نهایت، زمین قضاوت است؛ نه تریبون سیاست.
