سیر صعودی والیبال ایران از ابتدای سال ۱۳۹۰ با روی کار آمدن خولیو ولاسکو سرعتی به‌مراتب بیشتر گرفت چون پرافتخارترین مربی جهان را روی نیمکت خودمان داشتیم.

ولاسکو ۱۷ فروردین ۱۳۹۰ در مصاحبه‌ای اختصاصی با خبرورزشی بخش‌های پنهان زندگی خود را باز کرد و حرف‌هایی زد که آن زمان بازتاب رسانه‌ای بسیار زیادی داشت:

• وقتی جوان بودم، به پول نیاز داشتم به همین خاطر والیبال بازی کردن را کنار گذاشتم و سراغ مربیگری رفتم ولی این حس خیلی زود برایم گذشت و تمام شد.
• بازیکنان تیم ملی والیبال ایران انگیزه بسیار زیادی برای موفقیت دارند و همین نکته برایم کافی است تا به هدفم برسم. من هرگز از ابتدای کار مربی تیمی بزرگ نبوده‌ام بلکه همه تیم‌هایم تحت هدایت خودم سر و شکل مدعی به خود گرفته‌اند.
• همسرم خیلی کنجکاو است تا با یک  زن ایرانی هم‌صحبت شود؛ درباره تجربه‌ها، تفاوت‌ها و حتی حجاب و پوشیدن روسری. او تا به‌حال از اینترنت ۲ روش بستن روسری را یاد گرفته.
• من متولد آرژانتین هستم و در آن‌جا همه فوتبال بازی می‌کنند؛ حداقل تا ۱۵ سالگی همه فوتبال بازی می‌کنند. خودم هم تا ۱۳ سالگی فوتبال بازی می‌کردم و عضو تیم استودیانتس بودم. همان تیمی که خوان سباستین ورون نیز در آن بازی می‌کند. اتفاقا پدرش نیز عضو همین تیم و ستاره رویایی دوران نوجوانی ما بود. بعد از ۱۵ سالگی اما کم‌کم به والیبال کشیده شدم و شدم والیبالیست.
• قطعا عاشق مارادونا هستم چون او استثنایی است.
• فینال جام جهانی ۱۹۸۶ که میان آرژانتین و آلمان برگزار شد را در شهر بروژ بلژیک دیدم چون برای یک دوره مربیگری به آن‌جا رفته بودم. آن‌قدر در آن مسابقه حرص خوردم که در انتهای بازی کارم به بیمارستان کشیده شد و سیاتیکم گرفت. وقتی آلمان گل دوم را زد و بازی باخته را جبران کرد، اصلا فکر نمی‌کردم که دوباره بتوانیم گل بزنیم و برنده شویم ولی داخل بیمارستان فهمیدم که آرژانتین قهرمان جام جهانی شده. هرگز آن شب را فراموش نمی‌کنم (آرژانتین در نهایت فینال جام جهانی ۱۹۸۶ را با نتیجه ۳-۲ از آلمان برد).
• در باشگاه اینتر مدیر ورزشی و اجرایی بودم. حتی به عنوان مدیر تیم فوتبال اینترمیلان هم کار کردم. وقتی مارچلو لیپی سرمربی اینتر بود، من مدیر اجرایی باشگاه و تیم فوتبالش بودم؛ سمتی که در لاتزیو هم داشتم. وقتی مدیر اجرایی باشگاه اینتر بودم، رونالدو مصدوم شد (رونالدو برزیلی) به همین خاطر برای درمانش همراه با این بازیکن به فرانسه رفتم و حتی وقتی جهت ریکاوری راهی برزیل شد هم او را همراهی می‌کردم.
• من و کارلوس کیروش یک دوست مشترک داریم ولی تا قبل از ورود به تهران او را از نزدیک ندیده بودم. جالب بود که پروازهایمان همزمان با یکدیگر وارد فرودگاه تهران شدند و همدیگر را ملاقات کردیم. مطمئن باشید کارلوس بیکار نبود و این‌همه راه را نیامده که در ایران ناکام بماند. مطمئن باشید او به موفقیت تیم ملی فوتبال ایران امید دارد. اصلا اگر غیر از این بود، کیروش بیکار بود که به ایران بیاید؟

بیشتر بخوانید: درگیری دو چهره سرشناس پرسپولیس: سطح تو در همین حد است!