میگویند تاریخ تکرار میشود، اما وقتی یک تیم فوتبال در دو نیمه یک مسابقه، از یک ناحیه دو بار گزیده شده و گل دریافت کند، دیگر اسمش را تکرار تاریخ نمیگذارند. بلکه عدم توانمندی مربیان در بازی خوانی و پوشاندن نقاط ضعف است. حال تصور کنید در یک بازه زمانی چند ماهه یک بازیکن، در یک منطقه بارها یک اشتباه را تکرار کند و هیچ فکری به حال ترمیم این نقطه ضعف نشود و آن بازیکن همواره فیکس باشد و اشتباهش را تکرار کند!
ایران در دقیقه ششم نیمه اول بازی با نیجریه با یک پاس در عمق از ناحیه فاصله بین شجاع خلیلزاده با بازوی راست خود در مثلث قلب خط دفاعی -یعنی حسین کنانی زادگان- و در مرحله بعدی با اشتباه کنعانی که روی توپ مهاجم نرفت و اشتباه شجاع که برای پر کردن فاصله پوشش نداد، گل اول بازی را دریافت و نیمه اول بازنده به رختکن رفت.
عجیب اینکه این اتفاق مو به مو در نیمه دوم تکرار شد! در دقیقه ششم نیمه دوم، دوباره یک پاس در عمق و دوباره اشتباه مدافع مرکزی و در نهایت رهبر خط دفاعی ایران که منجر به گل دوم نیجریه شد. عجیب اینکه دوباره توپ به گوشه سمت راست دروازه بیرانوند، آن هم زمینی رفت!
تنها تفاوت گل اول و گل دوم نیجریه -سوای زننده گل- در این بود که روی گل دوم، این علی نعمتی بود که به عنوان بازوی سمت چپ مثلث قلب دفاعی، نتوانست مانع از رسیدن توپ به مهاجم و سپس ضربه زدن او شود. او مثل کنعانی در نیمه اول، حریف را اسکورت کرد تا در ناتوانی با همتای سمت راست خود مساوی کند.
و البته که شجاع خلیلزاده حاضر نشد فرقی بین دو هم بازی خود بگذارد! او همان سلسله اشتباهات گل اول را این بار برای نعمتی تکرار کرد تا ایران گل دوم را هم دریافت کند و البته که روند سالهای اخیر نشان داده شجاع خلیلزاده، تنها مهره غیر قابل جانشین در ذهن امیر قلعه نویی در خط دفاعی است. بنابراین در بازیهای بعدی و البته در جام جهانی، نهایتاً شاید زوج او در قلب دفاع تغییر کند!
