فرارو- فال گرفتن از آثار ادبی، از باور‌های کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان می‌بردند بهره‌ای از کلام حق دارند رجوع می‌شد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.

تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

سرِ ما خاکِ رَهِ پیرِ مُغان خواهد بود

حلقهٔ پیرِ مغان از ازلم در گوش است

بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود

بر سرِ تربتِ ما، چون گذری همّت خواه

که زیارتگَهِ رِندانِ جهان خواهد بود

برو‌ ای زاهدِ خودبین که ز چشمِ من و تو

رازِ این پرده نهان است و نهان خواهد بود

تُرکِ عاشق کُشِ من مست برون رفت امروز

تا دگر خونِ که از دیده روان خواهد بود

چشمم آن دَم که ز شوقِ تو نَهَد سر به لَحَد

تا دَمِ صبحِ قیامت نگران خواهد بود

بختِ حافظ گر از این گونه مدد خواهد کرد

زلفِ معشوقه به دستِ دگران خواهد بود

شرح لغت: لحد: گور

تفسیر عرفانی:

حلقه بندگی و فرمانبرداری از معشوق از روز اول در گوش سالکان قرار گرفته و آنان که در راه عشق گام بر می‌دارند و تا زمانی که اثری از منزلگاه عشق او وجود دارد در این راه باقی می‌مانند پیوسته بر همان قرار قبلی خود باقی هستند و از رو اسرار عشق در پیشگاهشان گشوده خواهد شد.

تعبیر غزل:

می‌خواهی معامله‌ای بکنی نترس، امید که زیان متوجه تو نباشد. همواره به یاد خداوند باش تا او نیز با امداد‌های غیبی خود تو را محافظت کند.