فرارو- فال گرفتن از آثار ادبی، از باور‌های کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان می‌بردند بهره‌ای از کلام حق دارند رجوع می‌شد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.

نفسِ بادِ صبا مُشک فشان خواهد شد

عالَمِ پیر دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد

چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تَطاول که کشید از غمِ هجران بلبل

تا سراپردهٔ گل نعره زنان خواهد شد

گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر

مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد‌

ای دل ار عشرتِ امروز به فردا فکنی

مایهٔ نقدِ بقا را که ضِمان خواهد شد؟

ماه شعبان مَنِه از دست قدح، کاین خورشید

از نظر تا شبِ عیدِ رمضان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شِمُریدَش صحبت

که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

مطربا مجلسِ انس است غزل خوان و سرود

چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد؟

حافظ از بهر تو آمد سویِ اقلیمِ وجود

قدمی نِه به وداعش که روان خواهد شد

شرح لغت: جام عقیق: جام سرخ رنگ/ تطاول: دراز دستی و ستم

تفسیر عرفانی:

سالکان پیشگاه یار همواره در غم دوری او بی تاب هستند با تمام شور و اشتیاق خود جهت فائق آمدن بر این غم و رنج می‌کوشند. چرا که در این چرخ گردون نباید خوشی و سعادت را به روزی دیگر موکول کرد. جهان به گونه‌ای است که فرصت‌ها به یکباره از بین می‌روند و ممکن است فرصت نوشیدن شراب ناب معرفت به کلی از بین برود.

تعبیر غزل:

انسان جذابی هستی و توجه همگان را به خود جلب می‌کنی. شخصی چشم انتظار توست تا دیر نشده به دیدار او بشتاب.