تجربه نظام برنامهریزی در عصر پهلوی دوم نشان میدهد برنامهریزی دولتی توسعه به دلایل مختلف اجتماعی و سازمانی، پیامدی جز نابسامانی و ایجاد تضادهای چندگانه در لایههای زندگی اجتماعی مردم نداشت. سامان برنامهریزی در کشور بیش از آنکه مترصد توسعه باشد، عاملی برای کنترل آن و تحکیم نفوذ دولت در چرخه اقتصاد، سیاست و فرهنگ بود. نظام برنامهریزی که از منظر نظام جهانی در راستای وابستگی و توسعه، سراسیمه طراحی و تنظیم شده بود، در ایران بر دیکتاتوری دولت و دوگانگی ساختاری در بخشهای مختلف جامعه افزود.
