اقتصادآنلاین – صبا نوبری؛ به گزارش استاتیستا همزمان که اقتصاد جهانی با مشکلات ناشی از اختلال زنجیره تامین به دنبال اجرای سیاستهای کرونایی در چین دست و پنجه نرم میکند آسیبپذیری اقتصاد جهانی در مقابل اختلالات ملی یا منطقهای بیش از پیش آشکار شده است؛ خصوصا زمانی که پای چین به عنوان تامین کننده شماره یک کالاها در میان باشد.
طی چند دهه گذشته، چین به قطب تولیدی جهان و بزرگترین صادرکننده کالا با حاشیه قابلتوجه تبدیل شدهاست و آن را از بازاری درحال ظهور به ابرقدرتی اقتصادی تبدیل کرده است.
براساس برآوردهای آخرین چشمانداز اقتصادی صندوق بینالمللی پول، چین صاحب ۱۸.۸ درصد از تولید ناخالص داخلی جهان براساس قدرت برابری خرید است.
این سهم دو دهه پیش ۸.۱درصد بود؛ زمانی که ایالاتمتحده و اتحادیه اروپا بسیار جلوتر از تولید اقتصادی چین بودند.
در طول ۲۰ سال گذشته، ایالاتمتحده و اتحادیه اروپا دیدند که با ظهور قدرتهای جدیدی از جمله چین، هند و دیگران برتری اقتصادی آنها به چالش کشیده شد. در چنین شرایطی سهم ایالاتمتحده از تولید ناخالص داخلی جهانی از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۲، از ۱۹.۸ به ۱۵.۸درصد کاهش یافت و در همین مدت زمانی سهم اتحادیه اروپا نیز از ۱۹.۹درصد به ۱۴.۸درصد کاهش یافت.
همچنین طی سالهای گذشته فاصله میان چین و ایالات متحده و اتحادیه اروپا بیشتر نیز شده است. همزمان که اتحادیه اروپا و آمریکا با خطر رکود اقتصادی مواجه هستند انتظار میرود که چین رشد اقتصادی خود را در محدوده متوسط ادامه دهد.
