فرارو- فال گرفتن از آثار ادبی، از باور‌های کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان می‌بردند بهره‌ای از کلام حق دارند رجوع می‌شد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه

هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند

جفا نه پیشه درویشیست و راهروی

بیار باده که این سالکان نه مرد رهند

مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم

شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

به هوش باش که هنگام باد استغنا

هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

مکن که کوکبه دلبری شکسته شود

چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند

غلام همت دردی کشان یک رنگم

نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب

که سالکان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتی حافظ

که عاشقان ره بی‌همتان به خود ندهند

شرح لغت: نامه سیاه: سیه نامه یا گناهکار/ یاران شهر: همشهریان / استغنا: مخفف استغناء مصدر باب استفعال یعنی بی نیازی و بی نیاز شدن / ارزق لباس: کبود جامه.

تفسیر عرفانی:

شراب و ساقی دام‌هایی هستند که هیچ کس حتی خردمندان نیز نمی‌توانند خود را از آن رها سازند. مقصود او از این از این شعر این است که فقط کسانی می‌توانند در مسیر عشق به دوست گام بردارند که از ظلم و ستم کناره بگیرند، چرا که درگاه عشق بسیار والاست و فقط آنان که از طریقه‌ی محبت پیش گرفته‌اند به چنین مسیری راه می‌یابند.

تعبیر غزل:

اگرچه دچار غمی، اما به زودی از غم نجات میابی. اگر آرام و قرار نداری، آرامش در پیش است. سعی کن به همه چیز مثبت بنگری.