او مینویسد: ترکان نام دوازده گونه از جانوران را گرفته و بهعنوان نام برای دوازده سال برگزیدهاند؛ سالهای عمر کودکان، تاریخ نبردها و قهرمانیها و دیگر چیزها را با گردش سالهای دوازدهگانه میشمارند و به یاد میسپارند و ریشه آن چنین است که یکی از خاقانان ترک اراده کرده که تاریخ یکی از نبردهای سالها پیش از خود را بداند و در تاریخ وقوع آن اختلاف افتاد. از این رو خاقان در این کار با مردم مشورت کرد و در کنگرهای گفت: «ما سالها را نیز مانند برجهای دوازدهگانه و شمار ماهها، دوازده قرار دهیم و این چونان یادگاری در میان ما باقی بماند».
مردم نیز پذیرفتند. پس آنگاه خاقان به شکار بیرون آمد و فرمان داد حیوانات را به طرف رودخانه «ایلا سو» روان سازند. چندی از حیوانات را شکار کردند و گروهی نیز به داخل آب پریدند. دوازده گونه از حیوانات از آب گذشتند و نام آنها را بر سالها نهادند. حیواناتی چون موش، گاو و.... نخستین این حیوانات سیچقان (موش) بود که نخستین سال است و پس از آن نام یازده حیوان دیگر را برمیشمارد.
او میافزاید: ترکان گویند در هر یک از این سالها حکمتی نهفته است که بدان تفأل میکنند و آن را فرخنده و مبارک میشمارند. مثلاً وقتی سال گاو وارد میشد، نبردها و قهرمانیها فزونی مییافت، زیرا گاوها به هم بسیار شاخ زنند و در ستیز باشند. در سال مرغ نیز، طعام فراوان شود، اما در میان مردم تشویش و نگرانی پدید آید. سال تمساح (در تقویم اقتباسی فارسی سال نهنگ)، باران فروان رخ دهد و تمثیلهای دیگری که هر کدام شرحی دارد.
منبع نگهداری سند: مرکز اسناد و کتابخانه ملی منطقه مرکزی کشور (اصفهان) نوشته نسیم سعید، کارشناس فهرستنگاری
انتهای پیام
