او افزود: باید گفت که رژیم غذایی این‌گونه افراد تغییر عمده‌ای نمی‌کند و تنها با چند جابجایی جزیی و رعایت چند موضوع مهم، به همان نتایج مقرر دست خواهند یافت.

 

درستی، اظهار داشت: این افراد همان مقدار مواد غذایی رژیم خاص خود را دریافت می‌کنند، اما ساعات دریافت غذا تا حدودی تغییر می‌کند. به‌عنوان مثال، در روز‌های عادی، فاصله زمانی بین وعده‌های شام و صبحانه روز بعد، حدود ۱۰ ساعت است. در روز‌های ماه مبارک نیز مدت زمانی بین ۱۴-۱۰ ساعت بین سحری یک شب با افطار شب بعد فاصله وجود دارد.

 

او گفت: بنابر این، توصیه می‌شود صبحانه معمول روز‌های غیر روزه‌داری را در افطار و با فاصله قابل قبولی، شام را بر اساس شام روز‌های معمول (غیر روزه‌‎داری) صرف کنند. ضمناً ناهار روز‌های معمول، در ایام روزه‌داری به سحری منتقل می‌شود. بدیهی است، میان‌وعده‌ روز‌های معمول (شامل آن‌چه قبل از ظهر و عصرانه صرف می‌شد) بین افطار و زمان خواب، قابل صرف هستند.

 

متخصص تغذیه، افزود: توجه به این نکته ضروری بوده که بهترین زمان جهت انجام فعالیت بدنی آهسته و پیوسته، پس از افطار است، زیرا انجام ورزش در طول روز موجب تعریق و از دست دادن انرژی می‌شود و به نوبه خود می‌تواند سبب ضعف، بی‌حالی و سرگیجه شود.

 

درستی، اظهار داشت: انجام پیاده‌روی آهسته و پیوسته پس از افطار، علاوه بر مصرف کالری، با ایجاد حرکات عضلات شکم، موجب به حرکت واداشتن دستگاه گوارش می‌شود و به هضم غذا کمک می‌کند.

 

متخصص تغذیه، گفت: افرادی که تا حدودی لاغر هستند، می‌توانند غذای کافی در وعده‌های افطار تا سحر را دریافت کنند و روزه بگیرند. باید توجه داشت که استفاده از مواد بسیار شیرین، مانند زولبیا، بامیه، شیرینی و کیک، هنگام سحر، به اشتها لطمه می‌زند و تنها مدت‌ زمان کوتاهی قند خون فرد را بالا نگه می‌دارد.

 

او افزود: بنابر این، هنگام سحر بهتر است از غذا‌هایی مانند سبزیجات، میوه‌جات، مغز‌های گیاهی، پنیر، سبزی، نان، گوجه‌فرنگی، خیار و میزان مناسب آب، استفاده شود.