انتقادهای صریح علی دایی و کریم باقری از عملکرد تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶، یک پیام روشن دارد؛ همه چیز آنطور که اعضای کادرفنی و بعضی از بازیکنان روایت میکنند، گل و بلبل نیست. اسطورههای واقعی فوتبال ایران، برخلاف بعضیها، حذف از جام جهانی را دستاورد نمیدانند.
منطق مجسمهسازی از سرمربی و بازیکنانی که حتی یک برد هم در جام جهانی به دست نیاوردند، طبیعتاً با استقبال چهرههایی مانند دایی و باقری مواجه نمیشود. کسانی که عمرشان را در فوتبال گذراندهاند، خوب میدانند تیم بدون باخت، وقتی بدون برد حذف میشود، موفق نبوده است.
اگر قرار باشد منطق امروز کادرفنی را بپذیریم، آن وقت تیم ملی ایران باید از انگلیس و فرانسه هم موفقتر باشد؛ چون آنها در مرحله حذفی شکست خوردند اما ایران در مرحله گروهی حتی یک باخت هم نداشت! نتیجه چنین استدلالی، فقط یک چیز است؛ تحریف واقعیت.
به نظر میرسد نه فقط کادرفنی، بلکه بعضی از بازیکنان هم در پذیرش مفاهیم سادهای مثل شکست دچار مشکل شدهاند.
نگاهی به رفتار کیلیان امباپه بعد از حذف فرانسه کافی است. او خیلی ساده گفت اسپانیا تیم برتر میدان بود و فرانسه کیفیت لازم برای رسیدن به فینال را نداشت.
همین چند جمله، هزار بار ارزشمندتر از افاضات طلبکارانه هومن افاضلی و علیرضا بیرانوند است؛ کسانی که هنوز هم اصرار دارند از دل حذف، دستاورد استخراج کنند.
تازه این را هم در نظر بگیرید که امیر قلعهنویی و سعید الهویی هنوز وارد میدان نشدهاند تا نسخه جدیدی از همین منطق را تحویل افکار عمومی بدهند.
شاید به همین دلیل است که حرفهای دایی و باقری، این روزها بیشتر از هر دفاعیهای به دل فوتبالدوستان مینشیند؛ چون واقعیت، همیشه از توجیه قویتر است.
بیشتر بخوانید: صدای عقل در تیم ملی ایران
