روزنامه اطلاعات نوشت: «حماسههای بیبدیل بدرقه و تشییع هفته گذشته نیز مهر تأییدی بر این گزاره بود، اما آیا این خواست و میل قلبی و جمعی و مطالبه بحق، منافی هر تلاشی برای مهندسی و مدیریت تنش به نحوی است که هم ضامن استمرار تابآوری نظامی، سیاسی و اجتماعی ما باشد و هم لگام زدن بر شیطان افسار گسیختهای که از سر خشم به مرز جنون رسیده است؟
قدر مسلّم آنها هم که در مدیریت تنشها حتی به بهانه بدنامی خود و خریدن هزار تهمت خیانت میخواهند قدمی بردارند خواستار تسلیم و یا نادیده گرفتن آنچه بر ما و امام شهید ما رفت نیستند، بیتردید آنها هم احساس پدرکشتگی دارند و سوگوارند از همینرو اینکه بخواهیم آنان را خائن و یا بیگانه و سازشکار بخوانیم آیا رواست؟
آیا اگر بگوییم دولت ساز خودش را کوک میکند و ملت و نیروهای دلاور نظامی ما نیات دیگری را در سر دارند که همسو با آرمانها نیست، جفا نکردهایم آن هم در حق رئیس جمهور و دولتی که در این شرایط سخت و دشوار جنگ و تحریم و محاصره و بحران و فشار از هر سو شب و روز ندارند و در حال خدمت است؟ آن هم وقتی که نمیتواند از دامنه و حجم مشکلاتش بگوید تا حدی که اگر حتی در جلسهای خصوصی گلایهای بکند حرفی بزند از سختیها و کمبودها و آماری بدهد از خسارتها و ناترازیها و... آن را پالسی برای دشمن به حساب آورده و به بهانه تضعیف نیروهای مسلح نواخته میشود به بیمهری؟ تا آنجا که رئیس جمهور پزشکیان با دلی پردرد ضمن گلایه درست و بحق از صداوسیما بگوید چرا نوعی نشان میدهید که انگار ما با نیروهای مسلح اختلاف داریم. ما به نیروهای مسلح کشور افتخار میکنیم. آرزوی من این است که در کنار آنها به شهادت برسم چرا که شهادت را یک فوز میدانم...
بنده خدا درست میگوید. آن برخی از این به اصطلاح کارشناسان نه اداره کشور در شرایط جنگ و تحریم را بلدند و نه تجربه کردهاند و نه حتی به قدر وسع میدانند و نه حتی قبول میکنند که اداره کشور چه دشواریهایی دارد. خود صداوسیما هم حاضر نیست از افزایش بودجه خویش بخاطر شرایط جنگی کمی کوتاه بیاید و یا حتی به دولت در تنظیم و تعدیل انواع مطالبات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و... که ضرورت قطعی، حتمی و بیتردید دوران جنگ است با ارائه و برپایی میزگردها و گفتوگوها و برنامهها و کلیپها و حتی فیلمها و سریالهای مناسب که ضرورت اقناع سازی در مسیر اداره کشور در شرایط بحرانی است کمک کنند.
انقلابی واقعی و دوستدار واقعی نظام و کشور و مردم درست در همین پیچها و گردنههای سخت خود را نشان میدهد و نه در هیاهوی شعارها و ایجاد بحران و قطبیسازیهای مضرّ و خیانتبار و حرکت خواسته یا ناخواسته در مسیر بازی دشمن که میخواهد سر به تن هیچیک از ما نباشد.
در یک کلام، ما در میانه چنین جنگ ناجوانمردانهای با یک قدرت سلطهگر بیملاحظه و جنایتکار که از بد حادثه قدرت اول اقتصادی، نظامی و رسانهای دنیا هم هست، به همه ظرفیتهای مادی و معنوی کشور نیازمندیم. به همه ظرفیت ایران و ایرانی و اگر همه در یک جبهه نباشیم و مقوّم یکدیگر، به فلاح و رستگاری نمیرسیم و یکی از مهمترین ضرورتها حفظ انسجام ملی و یکپارچه دیدن میدان، جبهه و دیپلماسی است.»
