به گزارش خبرنگار مهر، فضلالله کردی صبح چهارشنبه در جمع خبرنگاران با اشاره به ظرفیتهای زنبورداری در منطقه تفتان اظهار کرد: در حال حاضر ۶۶۷ کلنی فعال زنبور عسل در شهرستان تفتان وجود دارد. با توجه به شرایط ویژه جغرافیایی، طبیعت بکر، آبوهوای مساعد و تنوع گونههای گیاهی، مرتعی و باغی، پیشبینی میشود میانگین برداشت عسل از هر کلنی به ۱۰.۵ کیلوگرم برسد.
مدیر جهاد کشاورزی تفتان با بیان اینکه عسل جایگاه ویژهای در اقتصاد کشاورزی تفتان دارد، افزود: عملیات برداشت عسل در این شهرستان در دو نوبت بهار و اوایل پاییز انجام میشود. افزون بر عسل تولیدی، فرآوردههای ارزشمند دیگری نظیر موم، بره موم، گرده گل و ژل رویال نیز از این زنبورستانها استحصال میشود که ارزش اقتصادی بالایی دارند.
وی، زنبور عسل را یک نهاده زنده و تولیدکننده در بخش کشاورزی توصیف کرد و گفت: حضور زنبور عسل به دلیل نقش حیاتی آن در گردهافشانی مزارع و باغات، امری ضروری است. این فعالیت طبیعی نه تنها به ارتقای کمی و کیفی محصولات کشاورزی منجر میشود، بلکه نقشی بیبدیل در حفظ تنوع زیستی و احیای محیطزیست منطقه دارد.
کردی در ادامه به تشریح معیارهای فنی برداشت عسل مرغوب پرداخت و تصریح کرد: بهترین زمان برای برداشت عسل هنگامی است که حداقل ۸۰ درصد سلولهای ششضلعی قابها با لایهای مومی (پولک) مهر و موم شده باشد؛ این حالت نشاندهنده تکمیل فرآیند غلیظسازی شهد توسط زنبورها و رسیدن رطوبت عسل به حد استاندارد است.
وی همچنین توصیه کرد: عملیات برداشت باید در روزهای آفتابی، گرم و بدون باد، ترجیحاً در ساعات میانی روز (بین ۱۰ صبح تا ۴ بعد از ظهر) انجام شود؛ زیرا در این بازه زمانی، بخش عمدهای از زنبورهای کارگر برای جمعآوری شهد خارج از کندو هستند و این امر میزان استرس کلنی و زنبوردار را به حداقل میرساند.
مدیر جهاد کشاورزی شهرستان تفتان در بخش دیگری از سخنان خود به موانع پیشروی فعالان این صنعت اشاره کرد و گفت: بازاررسانی و فروش عسل و فرآوردههای جانبی، هزینههای سنگین کوچ کلنیها، تامین داروهای تخصصی برای مقابله با آفات و کنهها، کمبود نهادههای مورد نیاز و همچنین نبود صنایع تبدیلی و زنجیره کامل تولید، از مهمترین دغدغههای زنبورداران منطقه به شمار میرود.
کردی در پایان با تاکید بر ضرورت حمایت از بهرهبرداران این بخش خاطرنشان کرد: با حمایت مالی دولت و اعطای تسهیلات بانکی مناسب به زنبورداران، میتوان علاوه بر اشتغالزایی پایدار، زمینه را برای بهبود کیفیت، افزایش حجم تولید و در نهایت توسعه صادرات این محصول طبیعی و ارزشمند فراهم آورد.
