عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - دالاس میزبان جدال دو مدعی بزرگ اروپا بود؛ مسابقهای که بسیاری آن را فینال زودهنگام جام جهانی میدانستند. فرانسه با ستارگانی چون کیلیان امباپه، عثمان دمبله و مایکل اولیسه پا به میدان گذاشت اما از همان دقایق ابتدایی مشخص بود که دلافوئنته برای خنثی کردن تمام برنامههای دیدیه دشان نقشهای دقیق طراحی کرده است.
نیمه نخست بیش از آنکه یک نبرد پرموقعیت باشد، نمایش برتری تاکتیکی اسپانیا بود.
لاروخا با مالکیت توپ، گردش سریع پاسها و پرس هوشمندانه، اجازه نداد هافبکهای فرانسه وارد جریان مسابقه شوند. رودری بار دیگر رهبر بیچونوچرای خط میانی بود؛ بازیکنی که با جایگیری بینقص خود، ارتباط میان شوامنی، رابیو و خط حمله فرانسه را کاملاً قطع کرد.
امباپه برای لمس توپ مجبور بود بارها تا میانه میدان عقب بیاید و اولیسه نیز زیر فشار مداوم کوکوریا و رودری، عملاً از جریان مسابقه خارج شده بود.
در ۱۵ دقیقه ابتدایی، تنها اتفاق مهم مسابقه خطای خشن مایکل اولیسه روی رودری بود؛ برخوردی که میتوانست برای هافبک اسپانیا دردسرساز شود اما ایوان بارتون از کنار آن بدون کارت زرد عبور کرد.
برتری تدریجی اسپانیا سرانجام در دقیقه ۲۰ نتیجه داد.
لامین یامال با یک حرکت انفجاری از سمت راست وارد محوطه جریمه شد و لوکاس دینیه که از مهار او درمانده شده بود، با خطایی آشکار این ستاره جوان را سرنگون کرد.
داور السالوادوری بدون تردید نقطه پنالتی را نشان داد.
میکل اویارزابال پشت توپ ایستاد و با آرامشی مثالزدنی، ضربهای دقیق به سمت چپ دروازه زد. مایک منیان جهت توپ را درست تشخیص داد اما قدرت و دقت ضربه اجازه واکنش مؤثر را به او نداد تا اسپانیا در دقیقه ۲۲ پیش بیفتد.
مشکلات فرانسه تنها به نتیجه محدود نماند.
در دقیقه ۳۰، ویلیام سالیبا که از ابتدای جام نیز با آسیبدیدگی دستوپنجه نرم میکرد، دیگر قادر به ادامه بازی نبود و جای خود را به مکسنس لاکروا داد.
این تعویض اجباری، هماهنگی خط دفاعی فرانسه را بیش از پیش بر هم زد؛ اتفاقی که اسپانیاییها به بهترین شکل از آن استفاده کردند.
تا پایان نیمه نخست، اسپانیا همچنان مالک میدان بود. همکاریهای چندضلعی رودری، فابیان رویز، دنی اولمو و لامین یامال بارها دفاع فرانسه را به هم ریخت، اما اختلاف همچنان روی همان یک گل باقی ماند.
آمار نیز گویای همه چیز بود؛ فرانسه تا پایان نیمه نخست تنها ۰.۰۴ امید گل (xG) تولید کرده بود؛ آماری که عمق بحران هجومی شاگردان دیدیه دشان را نشان میداد.
بین دو نیمه، سرمربی فرانسه برای تغییر روند بازی دست به چند تغییر مهم زد.
مانو کونه جانشین رابیو شد، دزیره دوئه جای بارکولا را گرفت و عثمان دمبله به نقش شماره ۱۰ منتقل شد تا شاید ارتباط بهتری میان خط میانی و امباپه شکل بگیرد.
اما ساختار منظم اسپانیا اجازه نداد هیچیک از این تغییرات اثرگذار باشد.
رودری همچنان مرکز میدان را در اختیار داشت و مدافعان اسپانیا کوچکترین فضایی به مهاجمان فرانسه نمیدادند.
در دقیقه ۵۸، لاروخا تیر خلاص را شلیک کرد.
دنی اولمو با یک پاس کوتاه و هوشمندانه، پدرو پورو را در فضای پشت مدافعان فرانسه صاحب توپ کرد. مدافع راست اسپانیا با یک رفتوبرگشت سریع، وارد محوطه شد و در مصافی تکبهتک، توپ را از کنار منیان عبور داد تا اختلاف به دو گل برسد.
این دومین گل پورو در جام جهانی بود؛ گلی که پاداش نمایش درخشان او در طول مسابقه محسوب میشد.
تنها دو دقیقه بعد، لامین یامال حتی گل سوم را نیز به ثمر رساند، اما پرچم کمکداور به دلیل آفساید، شادی اسپانیاییها را ناتمام گذاشت.
هرچه زمان میگذشت، درماندگی فرانسه بیشتر به چشم میآمد.
امباپه در دقیقه ۶۷ نخستین موقعیت نسبتاً جدی تیمش را با شوتی از پشت محوطه خلق کرد که پس از برخورد به مارک کوکوریا راهی کرنر شد؛ فرصتی که حتی در چارچوب هم قرار نگرفت.
مایکل اولیسه در دقیقه ۸۳ تعویض شد و این خروج، نماد شکست کامل نقشههای هجومی دشان بود.
فرانسه مسابقه را با تنها ۰.۱۸ امید گل (xG) به پایان رساند؛ آماری که برای تیمی با چنین کیفیت هجومی، در مرحله نیمهنهایی جام جهانی، ناامیدکننده و کمسابقه محسوب میشود.
در سوی مقابل، اونای سیمون شب آرامی را پشت سر گذاشت؛ چرا که مدافعان اسپانیا با مدیریت بینقص بازی، عملاً اجازه خلق موقعیت جدی به خروسها ندادند.
در دقایق پایانی، اسپانیاییها با تجربه بالا، مالکیت توپ، خطاهای تاکتیکی و مدیریت زمان، هرگونه امید فرانسه برای بازگشت را از بین بردند.
سوت پایان ایوان بارتون، جشن لاروخا را آغاز کرد؛ تیمی که شاید پرستارهترین تیم جام نباشد، اما منسجمترین، منظمترین و تاکتیکیترین تیم تورنمنت بوده است.
لوئیس دلافوئنته بار دیگر نشان داد فوتبال مدرن تنها به ستارهها وابسته نیست؛ بلکه تیمی که ساختار بهتری داشته باشد، حتی مقابل فرانسه پرستاره نیز میتواند کاملاً بر بازی مسلط شود.
اکنون اسپانیا تنها یک مسابقه تا قهرمانی جهان فاصله دارد. فرقی نمیکند حریفش انگلیس باشد یا آرژانتین؛ لاروخا با این نمایش ثابت کرد آماده فتح جامی است که از سال ۲۰۱۰ تاکنون دیگر آن را لمس نکرده است.
