از مراسم جداگانه زنان برای دختر و بانوی شهیده، تا بدرقه متفاوت طلاب، خون‌خواهان و موکب‌داران؛ از یزله‌های سلحشورانه تا اشک‌های معصومانه و لالائی حزن انگیر مادرانه و تا پرچم‌ها دلاورانه و شعارهای غیورانه...
عراق فقط میزبان یک تشییع نبود؛ میزبان یک حقیقت بزرگ بود و دست‌کم پنج پیام روشن این تشییع اعجاب‌برانگیز برای جهان دارد:

نخست؛ 
حضور میلیونی عراقی‌ها نشان داد مقاومت در عراق فقط یک جریان سیاسی نیست، بلکه پشتوانه عمیق اجتماعی دارد.
دوم؛
 مردم عراق با حضور خود اعلام کردند این سوگ، فقط سوگ ایران نیست؛ سوگ یک جبهه مشترک است.
سوم؛ 
تشییع در عراق نشان داد پیوند تهران و بغداد از سطح دولت‌ها فراتر رفته و در بدنه اجتماعی دو ملت ریشه دوانده است.
چهارم؛
 این مراسم صرفاً بدرقه یک شخصیت نبود؛ تجدید بیعت با یک مسیر فکری و سیاسی بود؛ مسیری که ایران در قلب و محور آن ایستاده است.
پنجم؛ 
کربلا به این تشییع معنا داد. نظام‌نامه راهبردی جبهه مقاومت همان است که امام شهیدمان فرمود: چنین امتی، با یزید بیعت نخواهد کرد