اسماعیل شجیع درباره بازی فرانسه و مراکش در مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ در یادداشتی که در اختیار ایسنا قرار داده است، نوشت: «فرانسه از همان ابتدا بازی را سفت گرفت تا بلای مصر بر سر آرژانتین سر راهش سبز نشود که با جان کندن از سد مصر گذر کرد.
نفوذهای خطرناک فرانسه نشان میداد جز برای پیروزی به میدان نیامده و هیچ تزلزلی هم ندارد. مراکش هم درس بزرگی از مصر را در چنته داشت؛ اینکه تمام نیروی خود را در ۵۰ دقیقه اول بازی نسوزاند. به نوعی بازی صبورانه اما کم خطر را در دستور کار خود داشت و اینکه راههای نفود فرانسه را در عمق ببندند و مانع حرکات انفرادی امباپه و دمبله و اولیسه باشند؛ اما یک ربیو آماده و کنه که جای شوامی به خوبی انجام وظیفه کرد. میانه میدان و توپ های دوم را مقتدرانه از آن خود کرد.
یاسین بونو اگر نمیدرخشید همان نیمه اول کار تمام بود که امباپه یکی از بدترین پنالتیهای دوران بازیاش را هم زد. مراکش هرگز برای بردن به میدان نیامده بود نه مانند پاراگوئه جنگید و تخریب کرد و نه مانند مصر، آرژانتین را آزار داد؛ در حقیقت تیم سیرابی را میمانست که تا اینجای جام برایشان بس بود. باختن را پایان زندگی نمیدانست و بلکه بخشی از هماهنگی هستی برای روزهای آینده.
یک تعارف و غفلت کافی بود تا توپ دو دستی به امباپه برسد و او یکی از زیباترین گلهای جام را در دور دستترین نقطه با دستهای بونو به تور دروازه بچسباند. جابجاییهای تماشایی بازیکنان فرانسه و بازی شناور و غیرقابل پیشبینی آنها امتیاز بزرگی است که در هر یک از پستهای بازی با داشتن متخصص، این تیم را سر آمد کرده است و اینکه تمرکز، خلاقیت و پشتکار امباپه را با میل عظیم به گلزنی را نمیتوان نادیده گرفت.
دمبله بیقرار هم به ناگهان خود را در فضای گسترده رو به دروازه مراکش قرار داد که بازیکنان مراکش گویی در خواب بودند و او پس از دویدن دیدنی با توپ یک ضربه تمامکننده حرفهای را به توپ نواخت و کار را یکسره کرد.
مراکش هم مانند مصر باید از اتوبان حقیقت فوتبال با سعه صدر عبور کنند؛ این دو کشور همچنان فرصت دارند که در قاره خود آقایی کنند و بیتعارف باید قانع شویم که سرمایهگذاری، تمهید و آیندهنگری فوتبال در قاره اروپا بسیار از همه جلوتر است و همچون قله اورست سر به فلک دارند و با هیچ چهارچرخی نمیتوان تکانش داد.»
انتهای پیام
