خبرگزاری مهر، گروه استانها- محمدرضا بهرامی*: هر چند در نگاه نخست، «علمدار شدن» و «شهید شدن» را دو مقوله جدا از هم می بینیم، اما در مکتب اهل بیت(ع)، اینها حلقه های یک زنجیره ی طلایی اند.
آنکه خدا دوستش بدارد، عاقبتش همین می شود؛ علمدار می شود، میدان دار می شود، عزیز می شود و عاقبت شهید می شود. این، نه یک شعار احساسی که یک قاعده ی توحیدی و یک قانون تکوینی در نظامِ هستی است.
هر انسانی که خدا وی را دوست بدارد، قدم به قدم در مسیری قرار می گیرد که از عزت نفس و بصیرت آغاز می شود، به علمداری و میدان داری می رسد و نهایتاً به مقام شهادت ختم می گردد.
این واقعیت عینی در تاریخ اولیای خدا به کرات دیده شده و امروز، در سلوکِ قائد شهید امت، حضرت آیت الله العظمی الامام سیدعلی حسینی خامنهای، تجلی کامل خود را یافته است.
امام مجاهد شهید، از جوانی در میدان مبارزه با طاغوت، علمدار شد. سالها زندان و تبعید را تحمل کرد، اما هرگز از مسیر حق منحرف نشد.
پس از پیروزی انقلاب، میدان داری ایشان در عرصه های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، چنان بود که دشمنان را به حیرت و دوستان را به امید واداشت. عزت ایشان در برابر بیگانگان و صراحت لهجه در دفاع از مظلومان جهان، زبانزد خاص و عام بود.
ایشان در یکی از دیدارهای خصوصی با نخبگان فرموده بودند: «من هیچ وقت به فکرِ عاقبتِ خود نبودم؛ فقط به فکر تکلیف بودم. عزت، در گرو انجام تکلیف است، نه در گرو سلامتی یا ماندن.» این جمله، گواهی بر این است که ایشان از همان ابتدا، خود را برای این مسیر آماده کرده بودند و شهادت، نه یک حادثه، که یک «انتخاب الهی» در پایان یک عمر مجاهدت بود.
استقبال خیره کننده میلیونی مردم از پیکر مطهر قائد شهید، پاسخ تاریخ به زندگی پربرکت ایشان بود. شهادت اولیای الهی، پایان راه نیست؛ آغاز یک حیات نو و جاودانه است. آنچه در این روزها در تهران، قم و جمکران، نجف اشرف، کربلای معلی و مشهد مقدس رقم خورد، یک سوگواری معمولی نبود.
از حرمین شریفین حسینی و علوی تا حرم مطهر رضوی، دلها برای قائد شهید به تپش درآمد و این حضورِ عاشورایی، یک بیعتِ دوباره با آرمان هایی بود که امام شهید برای آنها جان داد. مردم ایران اسلامی و عاشقان اهل بیت(ع) در سراسر جهان نشان دادند که راه شهید را می شناسند و پای آن ایستاده اند و اینک، قائد شهید امت به ما آموخت که عزت، در گرو وابستگی به بیگانگان نیست؛ در گروِ ایمان، بصیرت و ایستادگی است.
حالا که ایشان به شهادت رسیدند، وظیفه ما سنگین تر شده است؛ باید علمدار این راه باشیم و میدان را خالی نکنیم. شهادت ایشان، یک پایان نیست؛ یک آغاز دوباره برای همه ماست. همان گونه که امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود: «إِنَّمَا هِیَ الدُّنْیَا یَأْکُلُ بَعْضُهَا بَعْضاً، وَ تَنَاهَبُ أَشْرَافُهَا تَنَاهُبَ الْحُمْرِ السَّائِمَةِ»؛ اما آنکه در این میان، مسیر عشق و بندگی را برگزیند، عاقبتی جز شهادت و جاودانگی نخواهد داشت و قائد شهید امت، مصداق کامل این حقیقت ابدی بود. روحُهُ الطّاهِرُ وَ رِضْوَانُهُ الدّائِمُ.
*دبیر مجمع نخبگان دانشگاهی حوزوی استان گلستان
