به گزارش ایرنا، امروز /پنجشنبه/ در حالی که پیکر پاک رهبر شهید ایران از جوار تربت سیدالشهدا (ع) در کربلا به سوی مشهد مقدس منتقل میشود تا در حریم امن امام رئوف شیعیان جهان آرام گیرد، دارالمومنین مینودری همچنان در غبار ماتمی سخت فرو رفته است.
فقدان رهبر شهیدمان، تنها از دست رفتن یک چهره تاثیرگذار و محبوب نیست، بلکه داغی بزرگ بر جان مردمی است که او را نماد اخلاص، استقامت و خدمت صادقانه می دانستند.
او در مسیر دفاع از ارزشها، پاسداری از عزت ملت و صیانت از آرمانهای والای انقلاب اسلامی، جان خود را فدا کرد و با شهادتش، نام خویش را در شمار مردان بزرگ و ماندگار این سرزمین ثبت کرد.
فقدان رهبر شهیدمان پایان عمر بابرکت شخصیتی است که سالیان متمادی تمام هستی خویش را در طبق اخلاص نهاد و عمر شریفش را وقف اعتلای ایران اسلامی کرد.
کارنامهزندگی آقای شهید ایران، مجموعهای از دههها مجاهدت بیوقفه در سنگرهای گوناگون انقلاب، از دوران سخت دفاع و سازندگی گرفته تا سالهای متمادی هدایت و راهبری حکیمانه، کارنامهای که در آن صیانت از آرمانهای دین و وطن تجلی بخش روح بلند یک عاشق حقیقی ولایت بود.
دیار مینودری اما در این ایام همانند جای جای میهن اسلامی ما سوگوار و داغدار بوده و این سوگواری گره خورده با خاطراتی که در حافظه جمعی این دیار حک شده است.
برای مردمی که سفر تاریخی ۲۵ آذرماه سال ۸۲ را به خاطر دارند روزی متفاوت بود، آن روز، قزوین غرق در شور و شوق استقبال بود، روزی که صدای گرم و تدبیر حکیمانه آن رهبر شهید در این دیار طنینانداز شد و در میان استقبال بینظیر مردم بذر امید و خودباوری را در دل جوانان این سرزمین کاشت.
آن سفر، تنها یک رویداد تقویمی نبود، پیوندی بود که در آن روزهای سرد پاییزی سال ۸۲ بسته شد و تا امروز همچنان در رگ عهد زمان، زنده باقی مانده است.
مردمی که آن روز در میان سیل جمعیت مشتاقانه به کلامش گوش جان میسپردند، امروز در کوچههای شهر با بغضهای فروخورده یاد آن لحظات را مرور میکنند و لبیک کنان در دل کوچههای شهر میگریند، گویی هنوز سیمای مصمم و لبخند پدرانهاش، همانگونه که در آن سالهای دور در حافظهها ثبت شد، مرهمی بر دردهای امروز شهر است.
اما، امروز قزوین در سکوت و بهت است و این سکوت نشانه پایان راه نیست، بلکه تامل در ادامه راهی است که رهبر حکیم و فرزانهمان برایش جان داد و ما، جاماندگان آن قافله نور میان واقعیت تلخ فقدان و امید پایداری آرمانهایش ایستادهایم.
یاد آن سفر تاریخی و نصایح دلسوزانهاش در جایجای این شهر اکنون به بخشی جداییناپذیر از هویت مردمان آن بدل شده است
آقای شهیدمان رفت، اما راهش همچون خورشیدی در افق روشن این دیار میدرخشد، رهبر شهید اگرچه اکنون در جوار رحمت الهی آرام گرفته اما نهال ایمانی که در ۲۵ آذرماه سال ۸۲ در دلهای مردم این سرزمین نشاند، امروز تناورتر از همیشه است.
قزوین، به پاس حرمت سالها مجاهدت آن عزیز و به احترام خون پاکش، همچنان ایستاده است؛ استوارتر از همیشه، با چشمانی اشکبار اما عزمی راسخ برای تداوم همان راهی که او عمری برایش مجاهدت کرد، نام رهبر شهید در تاریخ این دیار، به عنوان نماد اخلاص، ایثار و ولایتمداری بدون شک جاودانه خواهد ماند.
