به گزارش ایرنا، جام جهانی ۲۰۲۶ به مرحله یکچهارم نهایی رسیده و از میان ۴۸ تیمی که شانس حضور در این رقابتها را پیدا کرده بودند، ۴۰ تیم با ناکامی راهی خانههایشان شدهاند؛ اما ۸ تیم دیگر برای اینکه یک گام دیگر به جام قهرمانی نزدیک شوند، مجبور هستند با کمترین اشتباه به مصاف هم بروند. فرانسه، مراکش، آرژانتین، بلژیک، سوئیس، اسپانیا، انگلیس و نروژ تیمهای صعودکننده به این مرحله هستند؛ اما جای خالی یک تیم و مهمتر از آن، یک بازیکن در این مرحله به چشم میخورد.
کریستیانو رونالدو در آخرین جام جهانی که میتوانست در نوک حمله تیم ملی کشورش به میدان برود، از رقیب دیرینه و آرژانتینیاش، مسی جا ماند و با شکست پرتغال مقابل اسپانیا، مُهر ناکامی در فتح جام جهانی روی کارنامه پُر از دستاوردش زده شد.
از پیش از آغاز جام جهانی، همه آنهایی که زندگیشان در دو دهه گذشته با رقابت مسی و رونالدو گره خورده بود، شرایط این دو بازیکن را در جام جهانی شبیه یکدیگر قلمداد میکردند؛ اینکه آنها آخرین جام جهانی خود را تجربه میکنند و تکستاره تیمهایشان هستند؛ اما آنچه بعد از حذف پرتغال نمود بیشتری داشت، تفاوت شرایطی بود که مسی و رونالدو در تیمهایشان داشتند. این تفاوت شرایط، بهخصوص برای طرفداران رونالدو، تبدیل به یک تراژدی و البته کینهای بغضآلود شد.
از همان بازی نخست پرتغال، اینطور به نظر میرسید که رونالدو در این تیم تنها است و سایر بازیکنان پرتغال، او را یک فرد اضافی در تیم میدانند. پس از تساوی پرتغال مقابل کنگو، ژوائو نوس مصاحبهای انجام داد که بهشدت جنجالی بود و البته بسیاری از حقایق را در خصوص نوع نگاه بازیکنان پرتغال به کاپیتانشان نشان داد. او در آن مصاحبه گفته بود: «همه ما میدانیم کریستیانو چه خدمات بزرگی برای پرتغال داشته است، اما در حال حاضر او هم مانند سایر بازیکنان عضوی از تیم است. او برای کمک به تیم اینجاست و تفاوتی با بقیه ندارد.»
این مصاحبه، آنقدر واکنش داشت که رونالدو برای اینکه تیم ملی کشورش را درگیر حاشیه نکند، مجبور شد عکسی از خود در کنار همبازیانش منتشر کند تا اینگونه به نظر برسد که خبری از اختلاف بین آنها نیست؛ اما در هر بازی پرتغال مشخص بود که رونالدو به یک بازیکن طردشده بدل گردیده و تنها در شرایطی به او پاس داده میشد که چاره دیگری نبود. اوج این بیمهریها در بازی با اسپانیا بود. رونالدو به فرناندز، یارگیری بازیکن حریف را گوشزد میکرد؛ اما فرناندز جواب سربالا به او میداد.
سوت پایان بازی هم که زده شد، رونالدو که اشکهای آخرین حضورش در جام جهانی از چشمانش جاری شده بود، آنقدر تنها بود که بازیکنان اسپانیا به او دلداری میدادند و این داستان تراژیک رونالدو در تیم ملی اینگونه به پایان رسید.
برخلاف رونالدو، مسی به بهانهای برای اینکه بازیکنان آرژانتین اینگونه برای تیم ملی کشورشان پیکار کنند، تبدیل شده است. آنها برای مسی نقش سربازانی را دارند که حاضرند جان خود را در راه نجات فرماندهشان به خطر بیندازند. همین روحیه بود که باعث شد کامبکی تاریخی در بازی با مصر رقم بزنند. اگر هم مقابل مصر شکست میخوردند و حذف میشدند، همانقدر که مقابل مردم آرژانتین احساس شرمندگی میکردند، مقابل مسی هم خجالتزده بودند.
صحبتهای لائوتارو مارتینز پس از صعود آرژانتین به یکچهارم نهایی، نشان میدهد تا چه اندازه به مسی وفادار هستند: «ما همه اول برای خودمان، تیم ملی آرژانتین و در نهایت قطعاً برای لیونل مسی تلاش میکنیم. او لیاقت بیشتر از اینها را دارد. آخر بازی که احساسی شد، به او گفتم که خوشحال باش، تو لیاقت فراتر از اینها را داری.»
مسی و رونالدو دو ستاره تکرارنشدنی جهان فوتبال هستند؛ اما یکی همچنان قهرمان همبازیانش است و دیگری در تیم ملی کشورش احساس غریبگی میکند. این تفاوتها در نهایت باعث شد پرتغالیها به کشورشان بازگردند؛ اما آرژانتین همچنان در جام جهانی باشد. هر دو پس از بازی تیمهایشان در یکهشتم نهایی گریستند؛ اما این گریه کجا و آن گریه کجا. یکی برای ناکامی و البته بیمهری همبازیانش گریست و دیگر از سر شوق و فداکاری دوستانش در زمین فوتبال.
