تیم ملی آرژانتین در مدت دقیق ۱۳ دقیقه و ۱۵ ثانیه شکست ۰-۲ را جبران کرد، از گل ۱-۲ کوتی رومرو با پاس مسی تا گل ۲-۳ انزو فرناندز در دقیقه ۹۲ که در بین آن گل دوم آرژانتین نیز توسط مسی به ثمر رسید. اتفاقی دیوانهوار که به خاطر هجوم آدرنالین، جنجالهای پیرامون مصر که فیفا را به تبانی در بازی متهم میکردند و این درک که قهرمان فعلی جهان همچنان قدرتمند است، علیرغم این که تا اینجا بازی فوقالعادهای ارائه نداده است، در تاریخ جام جهانی ثبت خواهد شد.
در جایگاه خبرنگاران، روزنامهنگاران مصری که اصلاً خویشتنداری نکردند، شروع به جشن گرفتن پیروزی ۰-۲ کردند. اشتباه کردند. در مقابل آنها تیمی از آرژانتین بود که با بازی مسی در پست وینگر راست به سبک قدیمی، یک بازگشت قهرمانانه را رقم زد، حتی زمانی که بازیشان خیلی هم روان نبود.
با عملکرد نه چندان درخشان خولیان آلوارز در طول بازی (او یک موقعیت مسلم را در نیمه اول از دست داد)، لائوتارو مارتینز وارد زمین شد تا نقش دوگانهای را به عنوان شماره ۹ ایفا کند که با پاس نهایی به انزو روی گل ۲-۳، از آن قدردانی شد.
در منطقه میکسدزون، جدای از شاهکار مسی، همه خبرنگاران آرژانتینی روی عملکرد برجسته و تماشایی لئاندرو پاردس تأکید داشتند. پانزده دقیقه پایانی فوقالعاده که با تکل او روی صلاح در حالی که با دروازه تک به تک بود و نتیجه ۲-۲ بود، به اوج رسید.
این همه احساساتِ همزمان را میتوان در این حس خلاصه کرد که آن ۱۳ دقیقه و ۱۵ ثانیه میتواند مسیر جام جهانی را برای قهرمانی که بازی درخشانی ندارد اما مسی و غرور قهرمان را دارد، تغییر دهد.
