عصرایران- در سال ۱۹۴۳، برادران رایمر و والتر هورتن مأمور شدند هواپیمایی طراحی کنند که هم سریع باشد و هم برد پروازی بالایی داشته باشد. نتیجه، Ho 229 بود؛ هواپیمایی بدون دم و با طراحی بال پرنده که برای زمان خود بسیار غیرمعمول به نظر می‌رسید.

نمونه آزمایشی این هواپیما نخستین پرواز موفق خود را در سال ۱۹۴۴ انجام داد. دو موتور توربوجت، سرعتی نزدیک به هزار کیلومتر بر ساعت برای آن فراهم می‌کردند و امکان حمل حدود ۹۰۰ کیلوگرم بمب، دو توپ ۳۰ میلی‌متری و راکت‌های R4M نیز در نظر گرفته شده بود. سقف پرواز آن نیز به حدود ۱۵ هزار متر می‌رسید.

یکی از ویژگی‌هایی که سال‌ها بعد توجه پژوهشگران را جلب کرد، شکل بدنه Ho 229 بود. برخی معتقدند طراحی بال پرنده و استفاده محدود از مواد غیرفلزی می‌توانست بازتاب امواج رادار را کاهش دهد، اما بیشتر تاریخ‌نگاران تأکید می‌کنند که این هواپیما به‌طور مشخص برای «رادارگریزی» طراحی نشده بود و هدف اصلی، افزایش سرعت، برد و بهره‌وری آیرودینامیکی بود.

به عبارت دیگر  Ho 229 به‌عنوان یک هواپیمای رادارگریز طراحی نشده بود، اما طراحی بال پرنده و حذف سطوح عمودی، به‌طور طبیعی می‌توانست سطح مقطع راداری آن را نسبت به بسیاری از هواپیماهای هم‌دوره کاهش دهد. همچنین برخی منابع به استفاده از ترکیبی از چوب و مواد کربنی در بخش‌هایی از بدنه اشاره کرده‌اند که احتمال می‌رفت در جذب بخشی از امواج رادار مؤثر باشد. با این حال، بیشتر پژوهشگران معتقدند هدف اصلی این طراحی، افزایش کارایی آیرودینامیکی، سرعت و برد پروازی بود، نه پنهان ماندن از رادار.

با وجود پیشرفت چشمگیر پروژه، جنگ فرصت ادامه کار را نداد. تنها چند نمونه آزمایشی ساخته شد و با پایان جنگ، این برنامه نیز متوقف شد. یکی از نمونه‌های باقی‌مانده بعدها به دست نیروهای آمریکایی افتاد و امروزه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین یادگارهای فناوری هوانوردی آلمان در جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود.

هرچند میان Ho 229 و بمب‌افکن B-2 Spirit نزدیک به نیم قرن فاصله است، اما هر دو از یک ایده مشترک بهره می‌برند؛ طراحی «بال پرنده»، مفهومی که هنوز هم یکی از کارآمدترین طرح‌ها در هوانوردی نظامی به شمار می‌رود.