عصر ایران - شاید تا سالها بعد، وقتی از مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ صحبت شود، این مسابقه بیش از هر بازی دیگری در ذهن فوتبالدوستان زنده بماند؛ مسابقهای که در آن مصر، تیمی که کمتر کسی روی آن حساب ویژهای باز کرده بود، برای بیش از هفتاد دقیقه قهرمان جهان را روی طناب حذف نگه داشت و فقط چند دقیقه با خلق یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ جام جهانی فاصله داشت.
اما فوتبال، گاهی فقط به کیفیت تاکتیکی وابسته نیست؛ گاهی شخصیت یک تیم، سرنوشت مسابقه را تغییر میدهد.
در ورزشگاه مرسدسبنز آتلانتا، آرژانتین بار دیگر نشان داد چرا هنوز قهرمان جهان است. تیم لیونل اسکالونی حتی پس از از دست دادن پنالتی، عقب افتادن با دو گل و نمایش درخشان دروازهبان مصر، تسلیم نشد و با سه گل در فاصله ۱۴ دقیقه، یکی از فراموشنشدنیترین کامبکهای این جام را ثبت کرد.
از همان دقایق ابتدایی مشخص بود که مصر برای دفاع صرف به میدان نیامده است.
شاگردان این تیم با آرایشی منظم، خطوط دفاعی فشرده و ضدحملههای برقآسا، دقیقاً همان نسخهای را اجرا کردند که میتوانست آرژانتین را دچار دردسر کند. در سوی مقابل، مدافع عنوان قهرمانی مالکیت توپ را در اختیار داشت اما گردش توپ شاگردان اسکالونی، سرعت و برندگی همیشگی را نداشت.
مصر نخستین هشدار را با ضدحملهای سریع داد و در دقیقه ۱۵ مزد جسارتش را گرفت. ارسال دقیق مروان عطیه از جناح راست روی سر یاسر ابراهیم فرود آمد و مدافع پیشتاخته مصریها با ضربهای دقیق، امیلیانو مارتینز را مغلوب کرد تا سکوتی سنگین ورزشگاه را فرا بگیرد.
این گل، اعتمادبهنفس مصر را چند برابر کرد و برای نخستین بار، اضطراب در چهره بازیکنان آرژانتین دیده شد.
آرژانتین خیلی زود فرصت جبران پیدا کرد.
خطای مدافع مصر روی نیکلاس تالیافیکو، داور را به اعلام ضربه پنالتی مجاب کرد و همه نگاهها به لیونل مسی دوخته شد؛ مردی که میتوانست با یک ضربه، هم بازی را به تساوی بکشاند و هم به صدر جدول گلزنان جام برسد.
اما مصطفی شبیر، دروازهبان مصر، نقشه دیگری داشت.
ضربه نسبتاً آرام مسی را با واکنشی عالی مهار کرد تا برای دومین بار در این جام، فوقستاره آرژانتین پشت نقطه پنالتی ناکام بماند.
آن مهار فقط یک سیو نبود؛ آغاز نمایشی بود که شبیر را به ستاره نیمه نخست تبدیل کرد. او دقایقی بعد ضربه سر الکسیس مکآلیستر را گرفت، شوت محکم خولیان آلوارس را مهار کرد و حتی با نگاهش، ضربه ایستگاهی تماشایی مسی را که به تیر دروازه برخورد کرد، بدرقه کرد.
تا پایان نیمه نخست، مصر نهتنها از برتری خود محافظت کرد، بلکه این احساس را به وجود آورد که حذف قهرمان جهان، چندان هم دور از دسترس نیست.
اسکالونی در نیمه دوم تیمش را جلوتر کشید و فشار حملات آرژانتین بیشتر شد.
اما همین تصمیم، بزرگترین فرصت را در اختیار مصر قرار داد.
ابتدا گل دوم زیکو پس از بازبینی VAR مردود اعلام شد و آرژانتینیها تصور کردند از یک خطر بزرگ گریختهاند؛ اما تنها چند دقیقه بعد همان سناریو دوباره تکرار شد.
محمد صلاح با تجربه همیشگی خود ضدحمله را آغاز کرد، هیثم حسن با حرکتی تکنیکی انزو فرناندز را از جریان بازی خارج کرد و توپ را مقابل دروازه فرستاد تا مصطفی زیکو در دقیقه ۶۷ اختلاف را به دو گل افزایش دهد.
نتیجه ۲ بر صفر.
قهرمان جهان روی آستانه حذف.
هواداران مصر در سکوها رؤیای بزرگ را باور کرده بودند و حتی بسیاری از طرفداران آرژانتین، پایان مسیر تیم محبوبشان را پذیرفته بودند.
اما تیمهای بزرگ، دقیقاً در همین لحظهها تعریف میشوند.
آرژانتین وحشتزده نشد.
اسکالونی آرام ماند، بازیکنانش به ارسالهای پیاپی از جناحین ادامه دادند و لیونل مسی بیش از هر زمان دیگری مسئولیت بازیسازی را بر عهده گرفت.
در دقیقه ۷۹، نخستین ترک روی دیوار مستحکم مصر ایجاد شد.
ارسال دقیق مسی با ضربه سر قدرتمند کریستین رومرو همراه شد و دروازه مصطفی شبیر پس از نزدیک به هشتاد دقیقه مقاومت فرو ریخت.
آن گل فقط اختلاف را کمتر نکرد؛ جریان مسابقه را تغییر داد.
پنج دقیقه بعد، دوباره توپ در محوطه جریمه مصر سرگردان شد. تلاش خولیان آلوارس و لائوتارو مارتینز دفاع مصر را به هم ریخت و در نهایت این خود مسی بود که از راه رسید و توپ را به تور چسباند.
حالا دیگر ورزشگاه مرسدسبنز کاملاً دگرگون شده بود.
از ناامیدی مطلق، به امیدی که هر ثانیه بزرگتر میشد.
همه تصور میکردند مسابقه به وقتهای اضافه خواهد رفت.
اما قهرمان جهان، هنوز آخرین ضربه را در اختیار داشت.
در وقتهای تلفشده، مصر برای نخستین بار مجبور شد کمی جلوتر بازی کند و همین، همان فضایی بود که آرژانتین انتظارش را میکشید.
لائوتارو مارتینز در ضدحمله توپ را تا نزدیکی محوطه جریمه پیش برد. بسیاری تصور میکردند خودش شوت خواهد زد اما مهاجم اینتر با آرامش، توپی دقیق را روی سر انزو فرناندز فرستاد.
هافبک چلسی با ضربهای دقیق، توپ را دور از دستان شبیر وارد دروازه کرد.
سه بر دو.
ورزشگاه منفجر شد.
بازیکنان آرژانتین به سمت نیمکت دویدند، اسکالونی در آغوش دستیارانش گم شد و مصر، تیمی که تا چند دقیقه قبل رؤیای حذف قهرمان جهان را در سر داشت، ناباورانه فرو ریخت.
نتیجه روی تابلو شاید شکست مصر را نشان دهد، اما این مسابقه چیزی از ارزشهای این تیم کم نکرد.
مصریها با سازمان دفاعی مثالزدنی، ضدحملههای خطرناک، نمایش فوقالعاده مصطفی شبیر و عملکرد درخشان محمد صلاح، یکی از کاملترین نمایشهای خود در سالهای اخیر را ارائه دادند.
اگر تنها چند دقیقه دیگر دوام میآوردند، شاید بزرگترین شگفتی جام جهانی ۲۰۲۶ را رقم میزدند.
اما فوتبال، گاهی بیرحمتر از آن است که اجازه دهد فقط خوب بازی کردن کافی باشد.
برای آرژانتین، این مسابقه فقط یک صعود نبود.
این بازی، آزمونی برای شخصیت قهرمان جهان بود؛ آزمونی که شاگردان لیونل اسکالونی با موفقیت از آن عبور کردند.
لیونل مسی اگرچه یک پنالتی از دست داد، اما با یک گل و دو پاس گل، دوباره رهبر تیمش شد. کریستین رومرو امید را زنده کرد و انزو فرناندز با ضربهای که شاید تا پایان جام بارها بازپخش شود، بلیت یکچهارم نهایی را امضا کرد.
مدافع عنوان قهرمانی حالا با روحیهای دوچندان راهی مرحله بعد میشود؛ تیمی که یک بار دیگر ثابت کرد حتی وقتی روی لبه سقوط ایستاده، نباید پایان داستانش را نوشت.
قهرمانان، همیشه زیباترین فوتبال را بازی نمیکنند.
گاهی فقط بهتر از همه، بازگشتن را بلدند.
