فرهیختگان: اینکه به فاصله حدود بیست‌وچهار ساعت هم اشک‌های رونالدو و هم اشک‌های مسی را در زمین فوتبال دیده‌ایم، دیوانه‌وار است. اتفاق دیوانه‌وارتر اما تفاوت واکنش هم‌تیمی‌های این دو بازیکن به این لحظات است. کریستیانو پس از شکست پرتغال روبروی اسپانیا، بیشتر از همیشه به دلداری بازیکنان تیم نیاز داشت اما حتی یک نفر از مهره‌های تیم هم به او نزدیک نشد و این بازیکنان اسپانیا بودند که خودشان را به رونالدو رساندند. هم‌تیمی‌های کریس فقط زیرچشمی به او نگاه کردند و رد شدند. مسی اما داستان متفاوتی داشت. پس از پیروزی بزرگ و دراماتیک آرژانتین روبروی مصر، مسی در حال اشک ریختن دیده شد و بلافاصله همه هم‌تیمی‌ها به سراغ این ستاره آمدند. آن‌ها لئو را به هوا پرتاب کردند و این لحظات خاص را با او جشن گرفتند.

این تفاوت بزرگ آرژانتین و پرتغال است. در یک تیم، لئو به عنوان ستاره اصلی ستایش و حتی پرستیده می‌شود و در تیم دیگر، بازار دشمنی با رونالدو داغ‌تر از دوستی با این اسطوره است. شاید اگر کریس هم هم‌تیمی‌هایی مثل مسی داشت، زمان بیشتری در جام جهانی دوام آورد. آرژانتین شاید در بهترین فرم ممکن نباشد اما «تیم بودن» همان فاکتوری است که آن‌ها را از اوج ناامیدی برمی‌‌گرداند. درست همان چیزی که در سراسر جام، هرگز در تیم ملی پرتغال دیده نشد.

ورزش‌مدیا نیز نوشت: ⁨ ⁨ دو شب پیش نیمار اشک ریخت و دیشب رونالدو. تا دقیقه هفتاد بازی آرژانتین و مصر، تقریبا تمام دنیا پذیرفته بود که امشب هم نوبت گریه مسی است. بله؛ اتفاقا لئو هم اشک ریخت، اما نه از سر بهت و باخت. اشک او، گریه شوق بود، بغض شکسته ستاره‌ای که پایان کار را به چشم دید، اما با همه وجود برای زندگی جنگید و در نهایت شکست خفت‌بار تیمش را با یک بازگشت حماسی و حیرت‌آور عوض کرد. مسی برای آرژانتین می‌میرد و آرژانتین برای مسی. از این زیباتر هم مگر داریم؟