نیکولاس اوتامندی روی قمقمه آب خود تصویری از خودش در کنار مسی و دیماریا را گذاشته است. کاری که بازیکنان آلبی سلسته در جریان جشن تولد مسی انجام دادند. آنها هر کدام عکسی از خود کنار مسی روی تیشرت چاپ و آن را به تن کردند. روی همه آنها نوشته بود از تو بابت فرصت همبازی شدن و بزرگی ممنونیم.
وقتی بعد از لوکا مودریچ، اشکهای نیمار به فاصله ۲۴ ساعت در پایان بازی اسپانیا و پرتغال از سوی کریس رونالدو تکرار شد، خود ما نوشتیم که سرنوشت رفتن به جنگ طبیعت همین است. حتی اگر اسطوره بزرگی چون رونالدو باشید، باید حقیقت گذر زمان و بالا رفتن سن را پذیرفت.
خیلیها منتظر بودند به فاصله ۲۴ ساعت اشکهای مسی را ببینند. زمانی که گل دوم مصر مردود اما بلافاصله فراعنه دوباره از همان جا به گل رسیدند، دیگر خیلیها مطمئن شدند که این پایان کار مسی در این جام جهانی و با پیراهن آرژانتین است. اما او به یک دلیل بسیار بزرگ به این بازی برگشت؛ رکوردهای پاس گل و گل را شکست و تیمش را به مرحله بعدی رساند.
همان چیزی که بارها در این سالها نوشتهایم، همون همیشگی؛ یک تیم پشت مسی بودند و یک تیم مقابل کریس! مسی در پایان بازی اشک ریخت اما این گریه خوشحالی و ناشی از فشار فراوانی بود که روی شانههایش حس میکرد. اگر آرژانتین حذف میشد، او مقصر باخت بود اما همبازیانش اجازه چنین اتفاقی را ندادند.
همبازیانی که نه فقط در ظاهر، بلکه در باطن به خاطر مسی از جان مایه گذاشتند و بیش از همیشه دویدند تا با یک کامبک خارقالعاده، بازی دو بر صفر باخته را به پیروزی ۳-۲ تبدیل کنند. فقط بخاطر مسی که همیشه پشت آنها بوده، اشک او برای جبران این فداکاری هم بود.
اشک شادی مسی و اشک غم رونالدو، درس بزرگی در بازی فوتبال بود. یک رشته تیمی، بازیکن هر چه توانمند باشد به تنهایی کاری از پیش نمی برد.
بعد از بازی همه سراغ مسی آمده و او را در آغوش کشیدند، به هوا پرتاب کردند و شادی کردند. آرژانتینیها که همه برای مسی میدوند و مصداق بارز یک تیم هستند، یکی برای همه و همه برای یکی. آنجا همه در ظاهر و باطن برای مسی جان میدهند و یک کشور و هوادارانش پشت اوست، درست برعکس تصاویری که از رونالدو در تاریخ باقی ماند ...
کریس تک و تنها در زمین ایستاد و گریه کرد. حتی یک نفر نرفت به او خسته نباشید بگوید. یامال و بقیه اسپانیایی ها او را بغل کردند اما هم تیمیهایش نه! حتی برخی سر به زیر انداختند تا رضایت قلبی آنها در چهرهشان دیده نشود!
آنها که در جام جهانی قبل و همین جام جهانی علناً مقابل رونالدو ایستادند و نه فقط کنارش نبودند، بلکه با او رودررو، دشمنی هم میکردند. ولی اینجا همه به خاطر اینکه گناه حذف و شکست، گردن مسی نیفتد چند برابر همیشه انرژی گذاشتند.
فرق دو ابر اسطوره که هیچکس در توانمندی فردی آنها شک ندارد، هر دو در ششمین جام جهانی با عبور از ۲۰۰ بازی ملی، رکوردداران گلزنی ملی و سلاطین تمام رکوردها و آمارهای جهان هستند، در همین همبازیان و اطرافیان آنهاست. برای مسی در آرژانتین جان میدهند اما با رونالدو در پرتغال دشمنی میکنند.
بیشتر بخوانید: فوتبال مدیون اوست؛ مسی استثنای تاریخ شد/ رکوردهای تازهای که اسطوره آرژانتینی زد
