به گزارش خبرنگار ایرنا، شب دانشگاه کردستان، متفاوت‌تر از همیشه است. مخصوصا الان که چند ماهی است تعطیل شده و آموزش مجازی است ولی امشب باز شور دانشجویی در آن به چشم می‌خورد، مرکز این شور هم مسجد دانشگاه است. جوانان کوله به دوش خود را تک تک و گروهی به مسجد می‌رسانند؛ آنطور که مسئول ناحیه بسیج دانشجویی گفت ۵۴۰ نفر هستند و قرار است در تاریخی‌ترین روز ایران سهم داشته باشند، من هم از چند روز قبل هماهنگی کرده بودم تا با آنان همراه شوم و قدم در مسیری بگذارم که آخرین دیدار بود.

کاروان سوگ، حرکت کرد؛ از دل جاده‌هایی که روزی مسیر ایثار بود، حالا به معبر دلدادگی بدل شده بود. اشک بر گونه‌هایشان جاری بود اما گام‌هایشان استوار؛ می‌خواستند پیغام وفاداری مرزنشینان را به مرکز ایران برسانند.

جاده‌هایی به رنگ اربعین

مسیر کردستان به تهران، در آن ساعات روحانی، شباهتی غریب به جاده‌های منتهی به کربلا پیدا کرده بود.

موکب‌هایی که انگار از دل ایام اربعین سر برآورده بودند، در طول مسیر برپا و بوی چای تازه و اسپند، فضای جاده را پر کرده بود.

خادمانی که با چشمانی اشک‌بار، از زائرانی که به سوی تهران می‌شتافتند، پذیرایی می‌کردند. اینجا مرز بین میزبان و مهمان برداشته شده بود؛ همه زائرِ یک مسیر بودند: مسیر تجدید میثاق.

تهران؛ صبح یکشنبه‌ای که هرگز فراموش نمی‌شود

سپیده هنوز نزده بود که تهران بودیم، تهرانی که چهره‌ای دیگر به خود گرفته بود. شهر، بی‌قرار و ناآرام، میلیون‌ها زائر را در آغوش کشیده بود.

از نخستین ساعات صبح روز یکشنبه، تمام راه‌ها به مصلای بزرگ امام خمینی (ره) ختم می‌شد. تهرانی که همیشه شلوغ بود، این بار ازدحامی از جنس «ایمان» را تجربه می‌کرد.

سمفونی اقوام: ایران در یک قاب

مصلای تهران، نمایی کوچک از تمام جغرافیای ایران بود. در میان جمعیت، همه‌جا می‌شد تنوع رنگ و زبان را دید؛ از لباس‌های کردی و لری گرفته تا پوشش‌های محلی شرق و جنوب. ایران با تمام اقوامش آمده بود تا بگوید این شهید، متعلق به یک گروه یا یک منطقه نبود؛ او پدری برای تمام ایران بود.

هر گوشه، فریادی به زبانی بلند بود؛ یکی به کردی مویه می‌کرد، دیگری به ترکی مرثیه می‌خواند و آن یکی به فارسی فریاد می‌زد. اما در میان این همه تفاوت زبانی، یک واژه مشترک در فضا طنین‌انداز بود: «انتقام». داغِ از دست دادن عزیز، با غرور ملی گره خورده بود و مردم در عین اشک‌ریختن، صلابت خود را فریاد می‌زدند.

دیوارنوشته‌ها؛ عهدی مکتوب با خون

بر دیوارهای مصلی و در میان کتیبه‌های سیاه، جملاتی نقش بسته بود که حکایت از عمق استراتژیک این عشق داشت. «لبیک یا خامنه‌ای» و «جانم فدای ایران» تنها شعار نبودند؛ عهدی بودند که با خون شهید امضا شده بودند. دیوارنوشته‌ها لبریز از واژه‌ «عشق به وطن» بود؛ عشقی که حالا با رفتن یک قهرمان، در دل‌های جوانان شعله‌ورتر شده است.

وداع پایان نیست

بدرقه رهبر شهید، در یکشنبه تاریخی، نشان داد که پیوند ملت و حاکمیت، پیوندی است ناگسستنی. کاروانی که از کردستان راه افتاد و در قلب تهران آرام گرفت، پیامی روشن برای جهان داشت: ایران، یکپارچه، بیدار و آماده است. ما با اشک‌هایمان غسل کردیم و با فریادهایمان عهد بستیم که راه سرخ او، هرگز بی رهرو نماند.

به گزارش ایرنا، آیین وداع با پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی از روز گذشته (شنبه، ۱۳ تیرماه) در مصلای بزرگ امام خمینی (ره) در تهران آغاز شده و امروز (یکشنبه، ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵) هم ادامه دارد.

بر اساس برنامه ریزی ها، مراسم تشییع پیکر قائد امت روز دوشنبه، ۱۵ تیرماه در تهران، سه شنبه ۱۶ تیرماه در قم و چهارشنبه ۱۷ تیرماه در کربلا برگزار می شود.

همچنین روز پنجشنبه، ۱۸ تیرماه، همزمان با شب شهادت امام سجاد (ع)، آیین تشییع پیکر شهید امت در مشهد مقدس برگزار خواهد شد و پیکر پاک آن شهید بزرگوار در جوار حرم ملکوتی ثامن الحجج، حضرت امام رضا (ع)، به خاک سپرده می شود.

حضرت آیت الله خامنه ای (مدظله العالی)، در پی حملات کور و جنایتکارانه آمریکا و رژیم غاصب و منحوس صهیونیستی به مناطقی در محدوده خیابان پاستور و بیت رهبر معظم انقلاب اسلامی، روز شنبه، ۹ اسفندماه ۱۴۰۴، به فیض رفیع شهادت نائل آمدند.