به گزارش همشهری آنلاین، محمد جهانشاهی در این باره به همشهری میگوید: «قله دماوند، جدا از جایگاه طبیعی که دارد، به عنوان یک نماد و نشانه از استواری سرزمین ایران شناخته میشود؛ بهگونهای که در آثار فاخر ادبیات فارسی و ادبیات حماسی، بهویژه شاهنامه، از قله دماوند به عنوان یک جایگاه ارزشمند یاد شده است.»
او تأکید میکند: «دماوند بلندترین قله ایران است و به همین دلیل، یکی از شاخصترین جلوههای طبیعی سرزمین ما به حساب میآید.»
دبیر کمیته ملی طبیعتگردی توضیح میدهد: «نخستین گزارشها از صعود به قله دماوند شاید به هزار سال قبل بازگردد، اما واقعیت این است که از اواسط قرن نوزدهم میلادی شاهد رفتوآمد کوهنوردان و دیپلماتها به قله دماوند بودهایم.»
به گفته جهانشاهی، از دهه ۸۰ خورشیدی اصلیترین تغییرات در فضای طبیعتگردی قله دماوند به وجود آمده است. او عنوان میکند: «در این دهه به شکل گستردهای شاهد روند صعودی رفتوآمد مردم به طبیعت هستیم و دماوند نیز از این قاعده مستثنا نیست.»
جهانشاهی یادآور میشود: «البته از دهه ۴۰ خورشیدی شاهد ساخت پناهگاهها و فعالیتهای فدراسیون کوهنوردی در قله دماوند بودهایم، اما در دو سه دهه گذشته طبیعتگردی در این منطقه گسترش پیدا کرده است.»
دبیر کمیته ملی طبیعتگردی معتقد است همین رفتوآمد طبیعتگردان به قله دماوند سبب رونق اقتصادی جامعه محلی شده است. او میگوید: «جامعه روستایی اطراف قله دماوند جمعیتی حدود هزار و ۷۰۰ نفر دارد و ظرفیت اقامتی در این روستاها بین یک هزار تا یک هزار و ۵۰۰ نفر است.»
جهانشاهی اضافه میکند: «سالانه بیش از ۱۵ هزار گردشگر و کوهنورد وارد محدوده قله دماوند میشوند.»
