دانشمند شیعی کمی تامل کرد و به دوستش گفت: ما نقطه عطف غدیر خم را ساده گرفتیم و بیست و پنج سال خلافت را از دست امام علی خارج کردید اگر تاسوعا و عاشورا را هم ساده بگیریم چند سال دیگر، چند دهه دیگر، چند قرن دیگر معلوم نیست بر سرمظلومیت حسین بن علی و خانوادهاش چه میآید.
چهارده قرن بود که شیعیان علی در برابر پرسشی تاریخ بودند؛ اگر عاشورا تکرار میشد کدام سمت تاریخ میایستادید؟
البته همگان در فضایی ذهنی، عاطفی و انتزاعی بلاشک سمت حسین بن علی را نشان میدادند.
اما آیا در فضایی عینی، واقعی هم همین بود؟
نهم اسفند ۱۴۰۴ عاشورا نه در غربت سرزمین آتشین کربلا و دستگاه تحریف تاریخ اموی که در خیابان های تهران و مقابل چشم میلیاردها نفر رخ داد.
آنها دیدند رهبر شیعیان ایران چگونه بعد از هشت دهه مبارزه خون سرخ خود را در ادامه خون سرخ حسین قرار داد و به رودخانه خروشان شیعیان علی برای قرون دیگر جانی تازه بخشید که تا زمین زمین است هرجا آزادهای دلش لرزید و چشمش دنبال فانوسی برای روشن شدن بود از حسین بن علی تا سید علی خامنه ای شاهد دارد.
خون سید علی خامنه ای ادامه طبیعی خون حسین بن علی است.
«هر انقلابی دو چهره دارد: چهره اول: خون، چهره دوم: پیام.»
حسین بن علی و سید علی خامنهای این تئوری را به باشکوه ترین وجه ممکن به فاصله ۱۴ قرن عملی کردند.
انقلاب حسین هم خون داشت هم پیام و انقلاب سید علی خامنه ای هم خون دارد هم پیام، این دو نه تنها قهرمانان خلق های غرب آسیا که قهرمانان کره زمین تا همیشه تاریخ هستند.
شیون و فغان بر این مظلومیت نه برای مظلوم نمایی که برای رسوا کردن ظلم ظالمان تاریخ از یزید نتانیاهو است.
مگر غیر از این است: «آنها که رفتند، کاری حسینی کردند، و آنها که ماندند، باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدیاند»
*مدیر عامل موزه سینمای ایران
