خبرگزاری مهر، گروه استانها؛ مهدی عزتی یزدانی؛ از نهم اسفند و با انتشار خبر وقوع یک حادثه گسترده و تلخ، شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی و خانواده ایشان فضای عمومی کشور وارد شرایطی ویژه و کمسابقه شد؛ شرایطی که در آن، شوک اولیه بهسرعت جای خود را به واکنشهای گسترده مردمی در شهرهای مختلف داد. خیابانها و میادین شهری در نقاط مختلف کشور، شاهد حضور مردمی بودند که با چهرههایی نگران، اندوهگین و گاه ناباور، نسبت به این اتفاق واکنش نشان میدادند؛ حضوری که از همان ساعات نخست، حال و هوای متفاوتی را در فضای اجتماعی کشور رقم زد.
در روزها و شبهای پس از این حادثه، یک نوع همافزایی اجتماعی در میان مردم شکل گرفت؛ حالتی از کنار هم بودن که در قالب تجمعات و گردهماییهای پیوسته در نقاط مختلف ادامه پیدا کرد. این حضورها، بهمرور از یک واکنش لحظهای فراتر رفت و به یک روند اجتماعی مستمر تبدیل شد؛ روندی که در آن مردم تلاش کردند با کنار هم بودن، از حجم سنگینی این اتفاق عبور کنند.
در این میان، شهر بجنورد نیز از همان روزهای ابتدایی پس از نهم اسفند، شاهد تجمعات شبانه مردمی بوده است؛ تجمعاتی که امروز به صد و بیست و چهارمین شب خود رسیده و همچنان با حضور گسترده، منظم و پیوسته اقشار مختلف مردم ادامه دارد. این استمرار، در نگاه بسیاری از ناظران محلی، به یک نماد از پیوستگی اجتماعی و همبستگی تبدیل شده است.
در نقاط مختلف شهر، میدانها و محلهای تجمع مردمی حال و هوایی خاص دارد. خانوادهها در کنار یکدیگر ایستادهاند، جوانان و دانشجویان در کنار سالمندان، کسبه در کنار کارگران؛ تصویری که نشان میدهد مرزهای اجتماعی در این شبها تا حد زیادی رنگ باخته و جای خود را به یک حس مشترک داده است. پرچمهایی که در دست مردم دیده میشود، چهرههایی که آرام اما مصمم هستند، و سکوتهایی که گاهی از هر سخنی گویاتر است، همگی بخشی از فضای این روزها و شب های شهر بجنورد را شکل دادهاند.
نوای صلوات، زمزمه دعا و گفتوگوهای آرام مردمی در فضا میپیچد؛
نوای صلوات، زمزمه دعا و گفتوگوهای آرام مردمی در فضا میپیچد. گاهی سکوت جمعیت آنقدر عمیق میشود که تنها صدای قدمها یا حرکت آرام جمعیت به گوش میرسد. این فضا، برای بسیاری از حاضران، فقط یک تجمع نیست؛ بلکه نوعی تجربه جمعی از کنار هم بودن در روزهای سخت است.
در میان جمعیت، گفتوگوهای مردمی همچنان بخش مهمی از روایت این شب را شکل میدهد؛ گفتوگوهایی که از ۱۲۴ شب حضور مستمر، از خاطره شبهای اول، از سختیها و از آمادگی برای یک مسیر جدید سخن میگویند.
یک شهروند میانسال با نگاهی آرام و صدایی که گاهی میلرزد میگوید:
از نهم اسفند که این خبر آمد، زندگی ما یک شکل دیگر پیدا کرد. هر شب آمدیم، نه برای اینکه فقط حضور داشته باشیم، برای اینکه کنار هم بمانیم و هیچ شبی نبود که این جمعیت تنها بماند.»
او مکثی میکند و ادامه میدهد:
«این ۱۲۴ شب برای ما فقط عدد نیست. هر شبش یک تجربه است، یک حس مشترک. حالا هم آمدهایم تا بگوییم آمادهایم برای رفتن به مشهد، برای شرکت در مراسم تشییع.
یک سالمند حاضر در جمع، با چهرهای آرام و صدایی آهسته میگوید:
در عمرم روزهای زیادی دیدهام. سختی و خوشی هر دو بوده، اما این شبها برایم متفاوت است. اینکه مردم اینطور کنار هم میایستند، برای من نشانه امید است.»
او به جمعیت نگاه میکند و ادامه میدهد:
«این حضورها شاید ساده به نظر برسد، اما برای دل آدم آرامش دارد. آدم احساس میکند هنوز همدلی هست.
یک بانوی میانسال به همراه فرزندش میگوید:
من اینجا هستم تا بچهام این فضا را ببیند. بفهمد که مردم شهرش در روزهای سخت کنار هم میمانند. این فقط یک تجمع نیست، یک تجربه برای نسل بعد است.
او با اشاره به جمعیت میگوید:
ما از همینجا هم خودمان را آماده کردهایم برای رفتن به مشهد. این مسیر برای ما ادامه همین شبهاست.
یک جوان دانشجو با هیجان کنترلشدهای میگوید:
از همان شبهای اول در این جمعها بودیم. شاید خستگی بود، شاید سرما، اما هیچکدام باعث نشد نیاییم. اینجا برای ما یک حس مشترک شکل گرفت.
او ادامه میدهد:
الان هم همه ما آمادهایم برای حضور در مشهد و شرکت در مراسم تشییع. این برای ما یک همراهی جدی است.
تصویری از یک روند پیوسته و آرام اما عمیق از همدلی اجتماعی؛
آنچه از نهم اسفند تا صد و بیست و چهارمین شب تجمعات مردمی در شهر بجنورد دیده میشود، تصویری از یک روند پیوسته و آرام اما عمیق از همدلی اجتماعی است؛ روندی که از یک رویداد تلخ آغاز شد و در گذر زمان، به یک حضور مستمر و منسجم مردمی تبدیل شده است.
در این مسیر، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید، استمرار حضور مردم در کنار یکدیگر است؛ حضوری که نه در یک روز یا یک مناسبت خاص، بلکه در طول شبهای متوالی و در شرایط مختلف ادامه یافته و به بخشی از فضای اجتماعی شهر تبدیل شده است. این تداوم، نشان میدهد که برای بسیاری از حاضران، این تجمعات تنها یک حضور مقطعی نبوده، بلکه نوعی همراهی جمعی و تجربه مشترک از کنار هم بودن در روزهای دشوار بوده است.
در کنار این حضور، آنچه در گفتوگوهای مردمی نیز دیده میشود، تأکید بر یک مفهوم مشترک است؛ مفهومی از همراهی، استمرار و آمادگی برای حرکت جمعی. بسیاری از مردم این شبها را ادامه یک مسیر میدانند؛ مسیری که از روزهای ابتدایی پس از نهم اسفند آغاز شده و اکنون به نقطهای رسیده که در آن، آمادگی برای حضور در مراسم تشییع در مشهد مقدس نیز به بخشی از این جریان تبدیل شده است.
در این میان، فضای شهر نیز حال و هوایی متفاوت به خود گرفته است؛ فضایی آرام، همراه با سکوتهای معنادار، نوای دعا و صلوات، و حضور مردمی که بیش از هر چیز، بر همبستگی و کنار هم بودن تأکید دارند. این فضای عمومی، در طول این شبها به تدریج به یک تجربه مشترک اجتماعی تبدیل شده است.
در نهایت، آنچه از این صد و بیست و چهار شب قابل برداشت است، صرفاً تکرار یک تجمع نیست، بلکه شکلگیری یک روند اجتماعی است که در آن مردم در کنار هم ماندهاند، تجربه مشترک ساختهاند و اکنون در نقطهای قرار گرفتهاند که این همراهی را به مرحلهای جدید از حضور جمعی و آمادگی برای مشارکت در یک رویداد بزرگتر در مشهد مقدس پیوند میزنند.
بجنورد نه فقط به عنوان یک شهر با تجمعات شبانه، بلکه به عنوان نمادی از استمرار حضور مردمی و همبستگی اجتماعی در شرایط خاص دیده میشود؛ حضوری که در هر شب تکرار میشود، اما هر بار معنای تازهای از همراهی و همدلی را بازتولید میکند.
