به گزارش پارسینه به نقل از اطلاعات آنلاین، پس از تحویل آخرین تانک از 108 تانک اصلی جنگی M1A2 آبرامز که برای تجهیز ارتش تایوان سفارش داده شده بود، تحلیلگران موسسه سیاست راهبردی استرالیا (ASPI) اخیراً ارزیابی کردهاند که این تانکها نمونههای بارز تدارکات «وزنه مرده» هستند زیرا برای نوعی جنگ زمینی متعارف بهینه شدهاند که از سناریوهای احتمالی درگیری ارتش بسیار دور است.
تحلیلگران این موسسه ادعا کردهاند که وزارت دفاع تایوان به جای سرمایهگذاری سنگین در خودروهای زرهی سنگین و گرانقیمت مانند آبرامز، باید قابلیتهای نامتقارنی را که ارزانتر، بادوامتر و قادر به تحمیل هزینههای نامتناسب بر نیروهای در حال پیشروی هستند، در اولویت قرار دهد. این موضوع، انتقادهایی گسترده را که از سوی تحلیلگران چینی و غربی، که بسیاری از آنها مستقر در تایوان هستند، در مورد اولویتبندی بودجه تدارکات مطرح شده است، منعکس کرده است.
طبق گزارش ASPI، یکی از بزرگترین کاستیهای آبرامز این است که جغرافیای جزیره تایوان فرصتهای کمی برای جنگهای مانور زرهی در مقیاس بزرگ ارائه میدهد. بخش عمده این جزیره کوهستانی و به شدت شهری است، در حالی که هر گونه حملهای در ابتدا بر تأمین امنیت سواحل، بنادر و فرودگاهها متمرکز خواهد بود. بنابراین، آبرامز فضایی محدود برای بهرهبرداری از تحرک و قدرت آتش خود خواهد داشت. تانک چهار نفره ۷۴ تنی M1A2 برای نوعی جنگ طراحی شده بود که به سرعت در حال تبدیل شدن به گذشته است. همانطور که جنگهای اوکراین و ایران ثابت کردند، آینده متعلق به سلاحهای کوچک و سبک است که میتوانند مدام ارتقا یافته و به سرعت در مقادیر زیاد ساخته شوند.
گسترش پهپادهای ارزان و مهمات هدایتشونده دقیق، زرههای سنگین را به طور فزایندهای در برابر حملات مهمات پرسهزن ارزان، پهپادهای FPV، موشکهای ضد تانک تهاجمی از بالا و توپخانه دقیق آسیبپذیر کرده است. این امر، مقرون به صرفه بودن سرمایهگذاری میلیاردها دلار در تانکهای اصلی نبرد مدرن را تضعیف میکند. انتقاد دیگر مربوط به لجستیک است. تانک آبرامز سنگینترین نوع تانک در حال خدمت در سراسر جهان است و نوع M1A2T آن که به ارتش تایوان تحویل شده، تقریباً ۷۴ تن وزن دارد. این خودروها به سوخت، نگهداری، خودروهای بازیابی، حمل و نقل و قطعات یدکی نیاز دارند. در یک درگیری در تنگه تایوان که حملات موشکی میتواند زیرساختها و شبکههای لجستیکی محلی را مختل کند، تأمین و عملیاتی نگه داشتن واحدهای زرهی سنگین میتواند دشوار باشد.
در میان تحلیلگران محلی، لی هسیانگ-چو، رئیس سابق ستاد کل نیروهای مسلح تایوان، این خرید را یکی از سوالبرانگیزترین خریدهای سالهای اخیر توصیف کرد. او استدلال کرد که بسیاری از پلهای سراسر تایوان در ابتدا برای جا دادن خودروهای 70 تنی طراحی نشده بودند که بالقوه تحرک عملیاتی را محدود میکرد، ضمن اینکه پایداری مصرف سوخت در طول نبرد طولانی را زیر سوال میبرد. چنین انتقادهایی با این ادعا پاسخ داده شده که وزارت دفاع تایوان هیچ گزینه دیگری برای تانکهای اصلی نبرد نداشته است. ایالات متحده که فقط آبرامز تولید میکند، تنها کشوری است که مایل به تأمین تانک بوده است. با این وجود، احتمال کنار گذاشتن کامل تانکهای میدانی نیز در گذشته مطرح شده است.
تانک چینی که در طراحی و توانمندیها در جهان پیشگام نسل تازه تانکهاست
ارتش ایالات متحده خود با لغو برنامههای بهروزرسانی بیشتر طراحی M1A2 و در عوض طراحی مجدد عمیق تانک آبرامز تحت برنامه M1E3، به روندهای غالب در جنگ زرهی پاسخ داده است. این برنامه، طراحی را در همان جهت تانک اصلی نبرد نسل بعدی جدید چینی Type 100 تکامل داده است، البته با محدودیتهای بیشتر، زیرا این یک طراحی از پیش تعیینشده نیست، بلکه اقتباسی عمیق از یک وسیله نقلیه دوران جنگ سرد است. M1E3 نیز به همین ترتیب از تأکید جنگ سرد بر حداکثر کردن زره و قدرت آتش فاصله گرفت و به سمت اولویتبندی کاهش وزن، ادغام دیجیتال، حفاظت فعال و بقا در برابر تهدیدات دقیق مدرن حرکت کرد.
با توجه به اینکه جنگ روسیه و اوکراین محدودیتهای شدید تانکهای اصلی سنتی غربی را در جنگهای مدرن برجسته کرد، تانکهایی مانند آبرامز منسوخ تلقی و به سرعت در صحنه نبرد متحمل خسارات شدید مییشوند، در حالی که تأثیر نسبتاً کمی دارند. با اینکه به نظر میرسد برنامه M1E3 پتانسیل تغییر این وضعیت را دارد، انتظار نمیرود این نوع نسل بعدی تا اوایل یا میانه دهه ۲۰۳۰ برای خدمت در دسترس باشد و ممکن است بیش از یک دهه برای صادرات در دسترس نباشد.
