تیم ملی فوتبال ایران خیلی زود از چرخه بازیهای جام جهانی کنار رفت. ایران که در مرحله گروهی با تیمهای نیوزیلند، بلژیک و مصر همگروه شده بود، با کسب 3 امتیاز، از صعود بازماند تا حسرت نرفتن به مرحله حذفی جام جهانی تمدید شود. البته که به نظر میرسید این بار با توجه به تغییراتی که در فرم جام جهانی صورت گرفته، بتوان این صعود را رقم زد و به جمع 32 تیم پایانی رسید؛ ولی مجموعهای از اتفاقات فنی و محیطی دست به دست هم داد، تا مثل همیشه، تیم ملی ایران، ناکامِ تورنمنتهای بزرگ شود.
وزن فوتبال ایران همین است
تیم ملی درحالی پا به جام جهانی گذاشت که سرمربی این تیم وعده کسب 4 امتیاز در مرحله گروهی را داده بود. البته که مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال هم مدام در حال تاکید روی این موضوع بود که ایران از مرحله گروهی صعود خواهد کرد. تاج در چند نوبت، نقل قولی از امیر قلعهنویی هم به کار برد که او وعده داده تیم ملی 2 مرحله در جام جهانی صعود کند. روی کاغذ این وعدهها قشنگ به نظر میرسیدند؛ اما زمانی که سوت بازیها به صدا درآمد، مشخص شد از حرف تا عمل، در فوتبال ایران، هنوز فاصله بسیار زیاد است. تیم ملی نمایشی که بتوان امیدوار به صعود از مرحله گروهی داشته باشد، نداشت تا به کارش در این جام، در سریعترین حالت ممکن پایان دهد. هرچند که بدون درنظر گرفتن وعدههای سرداده شده، مشخص است وزن فوتبال ایران همین قدر است و جایی در بین برترینهای فوتبال دنیا ندارد.
چه خوب که حذف شدیم
تیم ملی در شرایطی مسافر جام جهانی شد که ایرادات فراوانی داشت؛ از ساختارهای فنی گرفته تا میانگین سنی. هیچکدام با استانداردهای روز دنیا همخوانی نداشت. مطابق با انتظار، کادر فنی و مجموعه فدراسیون فوتبال هم در قبال انتقادات گارد داشته و آن را پای حبوبغض گذاشتند. شاید تکیه بیش از اندازه بر آمارهای بیفایده، باعث خوشبینی بیش از حد این مجموعه شد که تعدادی را برآن داشت تا از کسب 4 امتیاز در مرحله گروهی حرف بزنند و بگویند دو مرحله در جام جهانی بالاتر میروند.
نهایتا اما چنین امری محقق نشد، تا «امر» بیش از این بر «عدهای» مشتبه نشود. درست است که علاقهمندان به فوتبال در ایران دوست داشتند این تیم حداقل از مرحله گروهی بالاتر میرفت؛ اما به نظر میرسد حذف شدن در همان مرحله اول چندان بد هم نباشد! دلیلش واضح است: ساختار مدیریتی فوتبال ایران و البته زیرساختهای موجود در این رشته ورزشی، در حدواندازههای آسیا هم نیست، چه برسد به دنیا.
در واقع اگر این تیم ملی با این شرایط فنی و سنی به مرحله بعد صعود میکرد، شاید احساس نیاز به ایجاد تغییرات، چه در زمینه مدیریتی و چه زیرساختی حس نمیشد و به تعویق میافتاد. حداقل فایده این حذف زودهنگام، به صدا درآمدن تکراری زنگ خطر و هشدار برای این فوتبال از رمق افتاده است؛ فوتبالی که ورزشگاه مناسب پیشکش، یک چمن قابل قبول هم ندارد. فوتبالی که مدیرانش با حیف و میل کردن پولی که باید صرف فوتبال پایه و غنای آن شود، قراردادهای جنجالی را در جیب کتشان نگه میدارند، از بازخواست مصون میمانند و همچنان بدون هیچ «دستاوردی» بر مسند قدرت تکیه میزنند. شاید این حذف زودهنگام تکانهای در دل دلسوزان واقعی به وجود بیاورد تا این فوتبال را عاری از تفکرات دِمُده و کِرمخورده کند.
